Zamachy terrorystyczne
W ostatnich dwustu latach ofiarą ataków terrorystycznych padło wiele osób znanych i nieznanych. Żaden jednak nie dorównuje okrucieństwu i apokaliptycznym rozmiarom dramatu, jaki dotknął Amerykę, 11 września 2001 roku. Wieże nowojorskiego World Trade Center i waszyngtońskiego Pentagonu, siedziby departamentu Obrony Stanów Zjednoczonych, stały się celem ataków terrorystycznych fundamentalistycznego ugrupowania Al. Kaida, kierowanego przez szejka Osamę Ibn Ladena. Tragedia przybrała niewiarygodne rozmiary, co każe myśleć raczej o zbrodni z fantastyki naukowej niż o rzeczywistych wydarzeniach. 5073 zabitych i zaginionych pod gruzami WTC. 226 ofiar w tym 233 pasażerów i 33 członków załogi na pokładzie czterech uprowadzonych samolotów, samolotów których dwa rozbiły się w centrum Nowego Jorku, jeden uderzył o Pentagon, a jeden rozbił się o ziemię. To tragiczne żniwo pochłonęło także przynajmniej 50 terrorystów.
Zagłada, eksterminacja, rozwiązanie kwestii żydowskiej, Korczak, obozy koncentracyjne
Nazistowska polityka wobec ludności żydowskiej w początkowym okresie izolacji sprawdzała się do postępującej izolacji połączonej z zagarnianiem wszystkich dóbr osobistych ja takie do wyzysku ludności żydowskiej jako siły roboczej. Już w pierwszych tygodniach okupacji pozbawieni oni zostali majątków i praw zakazano im korzystać ze środków transportu miejskiego, oraz zastosowano przymus pracy, obejmujący osób od 12 do 60 roku życia. Wyznaczona została także godzina policyjna trwająca od 21 do 5 rano. Od 1 grudnia 1939 roku wprowadzono obowiązek noszenia opaski z gwiazdą Dawida. We wrześniu 1939 roku rozpoczęła zaś proces koncentracji Żydów w większych miastach. Przystępując do koncentracji Niemcy odwołali się do starej tradycji getta żydowskiego. Miało ono służyć całkowitej izolacji od ludności aryjskiej. Przekonywano, że getto będzie chronić ich przed atakami Polaków zaś Polaków informowano, że Żydzi są roznosicielami chorób zakaźnych. Na okupowanych ziemiach Niemcy utworzyli ponad 400 gett, które traktowano jako etap zaplanowanej zbrodni.
Getto warszawskie
Utworzenie getta w Warszawie planowano już w 1939 roku. W kwietniu 1940 roku rozpoczęto wznosić pierwsze mury wokół północnej zamieszkałej głównie przez Żydów części miasta, którą Niemcy uznali za izolowany teren epidemiologiczny. Jesienią 1940 roku ulice Warszawy stały się widownią prawdziwej wędrówki ludów. Do żydowskiej dzielnicy mieszkaniowej przesiedlono 138 tysięcy Żydów z innych części miasta. Polacy, którzy byli zmuszeni zwolnić swoje mieszkania w zamkniętej dzielnicy zostali osadzeni poza jej obręb i stała się ona największym gettem w okupowanej przez Niemców Europie. Skupiono tu na powierzchni mieszkalnej 307 na około 400 tysięcy Żydów. 16 listopada 1940 roku getto warszawskie zostało odcięte od reszty miasta. Otoczono je murem o 3 metrowej wysokości i zakończonym kolczastym drutem. Dostępu do getta strzegły posterunki niemieckiej policji, oraz policji polskiej. Od wewnątrz wyjścia strzegła powołana z polecenia gestapo. Żydowska Służba Porządkowa, zwana potocznie policją żydowska.