Za późno
Nazistowscy konstruktorzy stworzyli groźną broń, ale zabrakło im czasu na jej efektywne wykorzystanie. Cudowna broń Hitlera przez cały czas z wielkimi trudnościami trafiała na pola bitew. Głównymi powodami takiego stanu rzeczy była biurokracja, zawyżone ambicje i gierki najniebezpieczniejszych ludzi w europie. Transatlantyckie bombowce, gigantyczne super czołgi, odrzutowe myśliwce, wszystkie mogły dać Niemcom zwycięstwo, ale pojawiły się zbyt późno lub było ich zbyt malo. Brak umiejętności przekształcania prototypu w skuteczne machiny bojowe wskazuje na kłopoty niemieckiego Przemyślu zbrojeniowego. Jedną z przyczyn była naturalna przyczyna niemieckiego reżimu. Niemcy mieli wspaniałych naukowców, ale w ich gospodarce panował chaos. Różne frakcje rywalizowały, zamiast współpracować. Co ciekawe, Hitler dodatkowo podsycał tę rywalizację, przez co żadna ze stron nie zdobywała przewagi i nie mogła zagrozić jego własnej pozycji. Co więcej, na początku wojny wcale Hitler nie potrzebował cudownej broni. W latach 1939-41 jego armie wydawały się niepokonane. Blickrig był zabójczo skuteczny. Hitler wstrzymał nowatorskie projekty, a w tym prace nad napędem rakietowym i odrzutowym. Mimo to wielu naukowców kontynuowało badania. Kiedy losy wojny się odwróciły było już za późno, by większość nowych projektów weszła do produkcji.
Pociski rakietowe.
W 194 roku na niemieckim niebie dominowali alianci. Ich bombowce bezkarnie niszczyły niemieckie miasta. Naziści zrobili wszystko, by temu zapobiec. Powstawały więc dziwaczne, czasami nawet samobójcze projekty. Jednym ze skrajnych przykładów jest BA349 Nater. Cztery silniki rakietowe na paliwo stale wyrzucały ten zrobiony z drewna myśliwiec na wysokość czternastu tysięcy metrów aa ledwie sześćdziesiąt sekund. Przeciążenia były tak wielkie, ze pilot trącił przytomność, a zanim ją odzyskał, sterowaniem zajmowały się systemy automatyczne. Zadaniem pilota było następnie wprowadzenie maszyny w lot nurkowy i atak. Podczas pierwszego załogowego lotu testowego pilot zginał. Projekt porzucono, ale potrzebna była jakaś alternatywa. Niemcy prowadzili badania na kilku polach. W 1941 roku zaczęli prace nad pociskami ziemia – powietrze. Testy zakończono pod koniec 1944 roku, ale zbyt późno, by rozpocząć seryjną produkcji. Sterowany był za pomocą radia, a przy zlej pogodzie sterował nim system radarowy, śledzący cel. Pocisk Rurhstall 1 stanowi prototyp współczesnych bomb. Cztery stateczniki główne zapewniały mu stabilny lot. X1 nie miał napędu, a jego lot zależał od wysokości, z jakiej został wyrzucony: im wyżej, tym lepiej. Pociskiem sterowano radiem pod czujnym okiem kamery wmontowanej na bombowcu.
Nieoczekiwany awans.
Pomimo potęgi funkcji i osoby w 1953 roku Beria znalazł się w więzieniu, a kilka miesięcy później został rozstrzelany. Historia jego wielkiej kariery i upadku jest historią wielkiego bezprawia, czasu pogardy. W sierpniu 1938 roku do gabinetu Stalina przyszedł szef tajnej policji politycznej Jeżow, aby, jak codziennie zdać raport z eliminacji wrogów partii i ludu. Stalin wtedy uznał, że Jeżow potrzebuje pomocnika w celu wzmocnienia NKWD. Zmieszany i zaskoczony Jeżow nie miał żadnego kandydata na swojego pomocnika. W związku z tym Stalin sam zaproponował Berię, którego wezwał do gabinetu i osobiście poinformował o awansie. Jeżow zrozumiał, że jest skończony, zwłaszcza, ze Stalin podsuwał mu już zastępcę i na dodatek człowieka, którego Jeżow chciał zlikwidować. Zadziwiające jest, że Stalin chciał zmienić szefa NKWD, wiernego wykonawcę jego terroru. Nie ma w tej kwestii jednoznacznego wyjaśnienia, być może Stalin uznał, że terror przybrał rozmiary, które grożą chaosem w państwie, może uznał, że Jeżow stal się zbyt potężny i czas go zastąpić kimś równie wiernym, ale niemającym tak wielkich wpływów, jednakże wyjaśnienia należy szukać w gwałtownym zaostrzeniu się sytuacji w Europie. W 1938 roku Hitler anektował Austrię, tuż potem zaczął zgłaszać żądania terytorialne wobec Czechosłowacji. Wydawało się, ze wojna może wybuchnąć lada moment.