Wspólne ćwiczenia — szkołą umacniania przyjaźni i braterstwa broni
Istotnym czynnikiem umacniania obronności państw socjalistycznych tak w wymiarze narodowym, jak i koalicyjnym jest stałe umacnianie między-sojuszniczej braterskiej współpracy. Armie Układu Warszawskiego mają szczególnie dogodne warunki do rozwijania tej współpracy. Obejmuje ona wszystkie szczeble dowodzenia — od Naczelnego Dowództwa Zjednoczonych Sił Zbrojnych aż po szeregowych żołnierzy poszczególnych armii i wszystkie dziedziny służby i szkolenia. Na szczeblach najwyższych rozwinęła się np. szeroka praktyka wzajemnych konsultacji w zakresie opracowywania jednakowych poglądów w kwestiach współczesnej strategii, sztuki operacyjnej i taktyki, szkolenia operacyjnego i bojowego. Wytycza się główne kierunki działania obronnego, koordynuje plany szkolenia, ujednolica normatywy, instrukcje, regulaminy i inne przepisy, w oparciu o najlepsze doświadczenia wszystkich sojuszniczych armii. Szczególnie dużą role w koalicyjnej współpracy odgrywają wspólne — w ramach Układu — ćwiczenia dowódczo-sztabowe, a zwłaszcza manewry z wojskami. Międzysojusznicze ćwiczenia Zjednoczonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego są sprawdzianem wyszkolenia żołnierzy i sprawności organizacyjnej dowództw i sztabów. Są doskonałą praktyczną szkołą współdziałania bojowego żołnierzy naszych armii, szkołą doskonalenia umiejętności organizacyjnych dowództw, sztabów i służb zaopatrzenia, szkołą umacniania internacjonalistycznych więzi i braterstwa broni między żołnierzami sprzymierzonych armii.
Podstawowe założenia ćwiczeń
Podstawową zasadą wszystkich ćwiczeń jest to, że przeprowadzane są one w warunkach maksymalnie zbliżonych do rzeczywistych działań bojowych. Pozwala to na dokładną ocenę aktualnego poziomu wyszkolenia żołnierzy, umiejętności dowódców i sztabów oraz sprawności współdziałania wojsk w skomplikowanych warunkach współczesnego pola walki. W oparciu o zdobyte doświadczenia formułuje się wnioski dla wszystkich armii Układu w zakresie szkolenia, organizacji, wyposażenia, a w szczególności kierowania działaniami bojowymi. Koalicyjne ćwiczenia stanowią również bardzo ważny poligon weryfikacji i dalszego rozwoju teoretycznej myśli wojskowej. Poglądy na organizację i kierowanie działaniami bojowymi — tak przecież ważne na rzeczywistym polu walki — są poddawane na ćwiczeniach konkretnym sprawdzianom. Szereg oficjalnych ocen ogłoszonych po kolejnych ćwiczeniach dowodzi, że w ramach Zjednoczonych Sił Zbrojnych UW osiągnięto dużą jednomyślność 1 zgodność teorii z praktyką wojenną, a także wyrównany poziom mistrzostwa bojowego i sprawności organizacyjnej poszczególnych armii.
Siły zbrojne PRL w systemie obronnym państw Układu Warszawskiego
Obecny okres odprężeni;? w sytuacji międzynarodowej jest wyrazem triumfu zasad pokojowego współistnienia, stanowiących podstawę polityki zagranicznej państw socjalistycznych. Jest on rezultatem stałego umacniania się jedności tych państw, dynamicznego rozwoju ich potencjału gospodarczego i naukowo-technicznego oraz siły i zdolności obronnej reprezentowanej przez Układ Warszawski. Geograficzne położenie Polski między Bałtykiem a Karpatami — we wschodniej części Niżu Środkowoeuropejskiego — ma bardzo ważne znaczenie militarne. Terytorium to było w historii polem bitew dużych ilości wojsk we wszystkich kampaniach wojennych w Europie. Ich większość swym ostrzem wymierzona była na wschód. W aktualnej sytuacji również musimy być czujni. Rozmieszczenie większości sił zbrojnych NATO na kierunkach strategicznych stwarzających zagrożenie dla naszego terytorium, podobnie jak bliskość ich baz morskich, lotniczych i rakietowych — stwarzają konkretne niebezpieczeństwo dla naszego kraju i dla krajów wspólnoty socjalistycznej oraz uzasadniają potrzebę dalszych wysiłków na rzecz umacniania obronności kraju.