Walter Scott
W dzieciństwie Walter Scott zachorował i w rezultacie okulał. Na rekonwalescencję wysłano go do domu dziadka na pograniczu szkocko-angielskim. Odbywał wówczas długie wędrówki, podczas których poznał okolice osnute legendami. Po ukończeniu prawa w Edynburgu ożenił się i wrócił do domu dziadka. Z upodobaniem zbierał stare podania i legendy, zaczął też sam pisać poematy, m.in. Marmion i Pani jeziora. Połączenie romansu i historii z wartką narracją przyniosło mu szybko dużą popularność. W swojej pierwszej powieści Waverley (1814), której akcja toczy się w czasie powstań jakobickich, Scott umieścił postacie historyczne, takie jak Bonnie Prince Charlie, obok fikcyjnych. Potrafił przy tym ożywić historię jak nikt przed nim. Podobnie było z jego następnymi powieściami, zwłaszcza tymi, które rozgrywały się w scenerii Szkocji, jak The Heart of Midlothian i Rób Roy. Historyczne powieści szkockie były pierwszymi w tym gatunku i przyniosły ich autorowi sławę. Po ich lekturze dom pisarza i Szkocję odwiedzały tłumy turystów. W 1826 r. zbankrutowała drukarnia, w której Scott miał udział, pozostawiając go z olbrzymimi długami. Zdołał je wprawdzie spłacić, pisząc następne książki, ale sześć lat wytężonej pracy nadwątliło jego zdrowie i przyczyniło się do jego śmierci. Seacole Mary Urodziła się w 1805 r. na Jamajce. Pielęgniarka, która spieszyła z pomocą żołnierzom w czasie wojny krymskiej. Zmarła w 1881 r., w wieku 76 lat. Matka Mary Seacole była Murzynką, a ojciec oficerem szkockim w służbie angielskiej na Jamajce. Matka nauczyła ją sposobów leczenia afrykańskich chorób tropikalnych, wskutek czego Seacole zyskała na Jamajce opinię „doktorki". W 1854 r., gdy wybuchła wojna krymska, armię brytyjską wysłano do walki z Rosją. Seacole udała się do Anglii, chcąc dołączyć do zespołu pielęgniarek, które Florence Nightingale miała zabrać na Krym. Nie przyjęto jej jednak, bo była czarna, pojechała więc na Krym na własny koszt i otworzyła w pobliżu linii frontu sklep i jadłodajnię. Wykazała wielką odwagę, dostarczając żołnierzom żywność i leki. W ogniu walk opatrywała rannych i pocieszała umierających. Wielu żołnierzy zachowało ją we wdzięcznej pamięci i po wojnie organizowało zbiórkę pieniędzy, by uchronić ją przed nędzą. Anthony Ashley Cooper Anthony Ashley Cooper był nieszczęśliwym dzieckiem. Ojciec traktował go chłodno i na dystans, a matka zajmowała się tylko sobą. Kochała go tylko niania. Wpoiła mu ideały chrześcijańskie, które potem rzutowały na jego postępowanie. W 1826 r. został członkiem parlamentu i podjął długotrwałą, nieustępliwą walkę o ustanowienie praw chroniących ludzi pracujących w przemyśle. Dzięki niemu wprowadzono zakaz zatrudniania dzieci w przędzalniach, kobiet i dzieci w kopalniach węgla oraz chłopców przy czyszczeniu wysokich kominów. Udało mu się także skrócić czas pracy w fabrykach do 10 godzin. Shaftesbury był też współzałożycie-lem szkół dla biednych dzieci oraz fundatorem statku „Arethusa", na którym chłopcy przygotowywali się do pracy w marynarce handlowej. Otworzył także kuchnie dla biednych oraz polepszył warunki życia umysłowo chorych. Choć jego rodzina była bogata (został 7. hrabią Shaftesbury po śmierci ojca w 1851 r.), często brakowało mu pieniędzy, ponieważ tak wiele wydawał na cele charytatywne.