Vermeer
Niewiele wiadomo o Vermeerze. Uważa się, że spędził całe życie w Delft. Jego ojciec był oberżystą, niewykluczone więc, że syn pracował razem z nim. Ożenił się w wieku 21 lat i miał jedenaścioro dzieci. Zapewne był człowiekiem szanowanym, ponieważ dwukrotnie wybrano go na starszego cechu malarzy. Przypuszczalnie jednak nie najlepiej mu się wiodło, bo miał długi u piekarza, które spłacił dwoma swoimi obrazami. Po śmierci artysty jego żona usiłowała je odkupić, proponując piekarzowi spłatę należności w ciągu 12 lat, ale sama także zbankrutowała. Vermeer stał się sławny dopiero 200 lat po swojej śmierci, kiedy jego obrazy uznano za arcydzieła. Pracował wolno, namalował bowiem tylko 40 płócien. Malował wnętrza domów i Holendrów, zwłaszcza kobiety, przy codziennych zajęciach. Dzięki mistrzostwu w operowaniu światłem i barwą te proste sceny tchną głębokim spokojem i pogodą. Do najbardziej znanych jego prac należą: Nalewająca mleko, Koronczarka, Kobieta pisząca list.
Amerigo Vespucci
Amerigo Vespucci był kupcem włoskim osiadłym w Hiszpanii jako przedstawiciel banku Medyceuszy. Zajmował się wyposażaniem statków Krzysztofa Kolumba przed jego wyprawami na zachód. Później sporządzał mapy ziem odkrytych przez Kolumba i innych podróżników. Zainspirowany tymi odkryciami, postanowił sam pożeglować w nieznane. Wyruszył z Portugalii w 1499 r. przez Ocean Atlantycki i dotarł do ujścia Amazonki, a w drodze powrotnej - do ujścia Orinoko. Podczas następnej wyprawy, w latach 1501-1502, płynąc na południe wzdłuż brzegów Rio de la Pląta, zorientował się, że jest to zupełnie nowy kontynent, nie mający jeszcze nazwy. Nazwał go Nowym Światem. W 1507 r. niemiecki kartograf Martin Waldseemuller opublikował mapę, na której zaznaczył nowo odkryte ziemie na zachodzie i zaproponował, by ląd odkryty przez Vespucciego nazwać na jego cześć Ameryką. Dlatego Vespucci utrzymywał, że zbadał kontynent amerykański przed Kolumbem. Nie ma jednak dowodu potwierdzającego jego zdanie. Niemniej Vespucci był jednym z pierwszych ludzi, którzy uświadomili sobie, że chodzi tu o odrębny kontynent, a nie o część Azji, jak sądził Kolumb.
Fawkes Guy
Urodził się w 1570 r. w Yorku (Anglia). Jeden z konspiratorów, którzy zamierzali wysadzić gmach parlamentu w tzw. spisku prochowym. Stracony w 1606 r., w wieku 35 lat. Guy Fawkes był synem prawnika. Wychowano go w wierze protestanckiej, lecz gdy w wieku 9 lat stracił ojca, a matka ponownie wyszła za mąż, został katolikiem. W 1593 r., mając 23 lata, opuścił Anglię i wstąpił do armii hiszpańskiej. Walczył we Flandrii, zyskując uznanie swych współtowarzyszy. Kiedy w 1603 r. królem Anglii został Jakub I, Guy Fawkes, podobnie jak inni katolicy, miał nadzieję na lepsze traktowanie niż za panowania Elżbiety I. Jednakże szybko się okazało, że Jakub zamierza zezwolić na dalsze prześladowania katolików. W 1604 r. niewielka grupa katolików pod wodzą Roberta Catesby'ego zawiązała więc spisek mający na celu zgładzenie króla. Zaproponowali Guyowi Fawkesowi, by do nich dołączył.