Trzon NATO
Trzon NATO stanowią siły zbrojne Stanów Zjednoczonych i Republiki Federalnej Niemiec. Główne siły uderzeniowe paktu stacjonują na terytorium RFN. Tu znajdują się również magazyny głowic nuklearnych. Na terenie europejskich państw NATO Stany Zjednoczone zmagazynowały wiele tysięcy sztuk różnego rodzaju broni jądrowej. W tej sytuacji ukształtowanie się stosunków w Europie ma szczególne znaczenie dla atmosfery na kuli ziemskiej. Poprzez kontynent europejski przebiega bezpośrednio linia podziału między najsilniejszymi ugrupowaniami wojskowymi świata — NATO i Układem Warszawskim. Jak w soczewce koncentrują się tu podstawowe problemy współczesnego świata. Europa, która zajmuje tylko 6 % powierzchni Ziemi, rozporządza potężnym potencjałem gospodarczym i dostarcza ponad połowę produkcji przemysłowej świata. Czołowi politycy USA wielokrotnie podkreślali, że w ich interesie leży zdobywanie coraz to większego wpływu w Europie. USA od pierwszej chwili stawiały przed NATO wyraźnie sprecyzowane zadania. Miał on być narzędziem walki przeciwko socjalizmowi. Rozwój procesów odprężenia jest wciąż zakłócany, zwłaszcza przez te koła militarystyczne, które nie chcą się pogodzić z nieodwracalnymi zmianami w świecie na korzyść postępu i socjalizmu. Wiele państw członków NATO (przede wszystkim Francja) nie podziela opinii o tzw. zagrożeniu Europy zachodniej przez komunizm forsowanej przez koła zimnowojenne.
SEATO
U wszystkich partnerów NATO, w większym lub mniejszym stopniu, występuje opór przeciwko traktowaniu tej organizacji jako narzędzia realizacji polityki zagranicznej USA. Wynika z tego, że tłem i źródłem występujących w łonie NATO sprzeczności są antagonistyczne interesy członków paktu. Sens tych sprzeczności wyraża się w walce o maksymalne ratowanie własnych interesów przed obcą hegemonią dążącą do uzyskania zależności gospodarczej i polityczne) pozostałych partnerów. SEATO — Pakt południowo-wschodniej Azji (South East Azia Treaty Organization) — to blok wojskowo-polityczny, który stracił już rację bytu i został rozwiązany w 1977 r. Układ o utworzeniu SEATO podpisali przedstawiciele Australii, Filipin, Francji, Nowej Zelandii, Pakistanu, Tajlandii, Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii na konferencji w Manili 8 września 1954 r. W atmosferze „zimnej wojny" sprecyzowano cele tego antykomunistycznego ugrupowania. Na plan pierwszy wysunięto zadania walki przeciwko ruchom narodowowyzwoleńczym w krajach azjatyckich, w szczególności na Półwyspie Indochińskim.
CENTO
CENTO -- Pakt Centralny (Central Treaty Organization) — to blok militarny, składający się z Wielkiej Brytanii, Turcji, Pakistanu i Iranu. Został utworzony 24 lutego 1955 r. Do 1959 r., to jest do wystąpienia z paktu Iraku, znany był pod nazwą „Paktu Bagdadzkiego" (podpisany w Bagdadzie). Powstał on w warunkach wzmagania się walki narodowowyzwoleńczej w wielu koloniach i zależnych krajach Bliskiego i Środkowego Wschodu, szczególnie w krajach arabskich. Zdławienie tej walki i obrona reakcyjnych, antynarodowych reżimów — to jeden z głównych celów CENTO. Najwyższym organem CENTO jest Rada Ministrów Spraw Zagranicznych krajów członkowskich i oczywiście Stanów Zjednoczonych. Obraduje ona corocznie na sesjach, omawiając węzłowe problemy natury politycznej, militarnej i ekonomicznej. Rolę stałego organu, działającego między sesjami, spełnia Stała Rada Ambasadorów, która obraduje przeciętnie raz w miesiącu pod kierownictwem sekretarza generalnego CENTO. Radzie Paktu Centralnego podlegają wyspecjalizowane organa w postaci komitetów: wojskowego, walki z dywersją (działalnością wywrotową), ekonomicznego i łączności. Najwyższym organem wojskowym Paktu Centralnego jest komitet wojskowy, składający się z szefów sztabów lub ministrów obrony państw członkowskich oraz przedstawiciela Departamentu Obrony USA.