Tołstoj Lew
Urodził się w 1828 r. w Jasnej Polanie k. Tufy. Wielki rosyjski pisarz i myśliciel. Zmarł w 1910 r., w wieku 82 lat. Lew Tołstoj urodził się w bogatej rodzinie hrabiowskiej. Jego matka zmarła, gdy miał 2 lata, ojciec zaś 6 lat później. Wychowaniem chłopca zajęła się ciotka. Najpierw uczyła go w domu guwernantka, a następnie studiował na uniwersytecie w Kazaniu, ale nie skończył studiów. Mając 23 lata, został oficerem artylerii na Kaukazie i brał udział w wojnie krymskiej. Z tego okresu pochodzą jego pierwsze powieści autobiograficzne - Dzieciństwo (1852) i Lata chłopięce (1854). Po obronie Sewastopola napisał słynne Opowiadania sewastopolskie( 1855-1856). W latach 1863-1869 powstała Wojna i pokój, uważana przez wielu za najdoskonalszą powieść wszech czasów. Tołstoj nakreślił w niej z rozmachem obraz Rosji w epoce wojen napoleońskich, w latach 1805-1812. Następnym jego wielkim dziełem jest Anna Karenina, o tragicznej miłości zamężnej kobiety do oficera.
Toussaint
Prawdopodobnie ojciec Pierre'a Dominique'a Toussainta był wodzem afrykańskim, sprowadzonym przez Francuzów jako niewolnik na plantację trzciny cukrowej na karaibskiej wyspie San Domingo. Tam właśnie urodził się Toussaint. Był zdolnym chłopcem, więc ojciec zadbał o jego edukację. W 1777 r. został wyzwolony. Gdy w 1791 r. na San Domingo wybuchł bunt niewolników przeciw plantatorom, Toussaint dołączył do nich. Wkrótce powstańcy obrali go swoim przywódcą. Toussaint wyszkolił ich na sprawnych żołnierzy, dzięki czemu najpierw pokonali wojska francuskie, a następnie przybyłe im z pomocą siły angielskie. W 1798 r. Brytyjczycy się wycofali. Zwolennicy Toussainta nazwali go Louyerture, czyli „otwieracz", ponieważ otworzył im drogę do wolności. W 1800 r. wybrano go na dożywotniego gubernatora wyspy. W 1802 r. cesarz Francuzów Napoleon wysłał na San Domingo swoje wojska, by odzyskały wyspę. Toussaint zgodził się zawrzeć pokój na korzystnych dla siebie warunkach. Francuzi jednak złamali obietnicę zapewnienia mu bezpieczeństwa i osadzili go w więzieniu we Francji, gdzie wkrótce zmarł.
Pierre Trudeau
Pierre Trudeau wychowywał się w Montrealu; opanował tam zarówno język francuski, jak i angielski. Potem studiował na uniwersytecie Harvarda w USA i wiele podróżował. Polityką zajął się w czasie strajku górników w Asbestos, w prowincji Quebec, w 1950 r. Poparł wówczas robotników, a następnie był współautorem książki krytykującej rząd za niskie płace. Wkrótce dał się poznać jako polityk o postępowych poglądach na tematy społeczne. W 1965 r. wybrano go do parlamentu, a w 1968 r. na premiera. W tym czasie wielu mieszkańców francuskojęzycznego Quebecu opowiadało się za oderwaniem tej prowincji od Kanady, Trudeau jednak był temu przeciwny. Dzięki niemu rząd federalny w Ottawie uznał język francuski za urzędowy na równi z angielskim. W 1982 r. Trudeau wynegocjował z rządem brytyjskim ustawę, zezwalającą na wprowadzanie zmian w konstytucji kanadyjskiej bez formalnej zgody Wielkiej Brytanii. Ta sama ustawa przyznawała Kanadzie Kartę Praw i Wolności, gwarantującą wszystkim obywatelom, łącznie z mniejszościami narodowymi, odpowiednie traktowanie. Trudeau ustąpił ze stanowiska premiera w 1984 r.