Timur
Timur, znany później jako Tamerlan, był prawnukiem ministra na dworze Czyngischana. Miał ambicję odbudowania imperium wielkiego zdobywcy. W wieku około 20 lat Timur zaczął podporządkowywać sobie inne plemiona w okolicach Samarkandy. Do 1369 r. w brutalny sposób pokonał wszystkich swoich przeciwników, po czym ruszył na dalsze podboje. Przez następne 35 lat najeżdżał, plądrował i podbijał tereny między Morzem Czarnym a Indusem. W 1404 r. urządził w Samarkandzie huczne uroczystości dla uczczenia odniesionych zwycięstw, wystawiając przy tym na pokaz złupione skarby. Ostatnia wyprawę podjął do Chin. Wyruszył w 1405 r., ale w drodze zmarł na febrę. Timur kulał na prawą nogę, dlatego Persowie nazwali go Timur lenk, czyli „Timur kulawy". Stąd pochodzi forma Tamerlan. a niekiedy także Tamburlan.
Abel Tasmen
Abel Tasman był żeglarzem zatrudnionym w holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej, należącej do większych towarzystw handlowych w XVII w. Mieszkał na Jawie, wówczas kolonii holenderskiej, obecnie stanowiącej część Indonezji. W 1642 r. gubernator Holenderskich Indii Wschodnich, Antho-ny van Diemen, polecił mu zbadać, czy istnieje tzw. Ląd Południowy i czy można dopłynąć do Chile przez Ocean Spokojny. Tasman pożeglował na zachód przez Ocean Indyjski w kierunku Mauritiusu i Madagaskaru, a następnie skręcił na południowy wschód. Wylądował na zalesionym wybrzeżu lądu, który nazwał Ziemią van Diemena (Tasmania). Potem popłynął dalej na wschód i odkrył kolejny ląd, któremu nadał nazwę Sta-ten Land (obecnie Nowa Zelandia). Żeglarz postanowił zawrócić na Jawę, ale pomylił drogę. Nim dotarł do macierzystego portu w Batawii, odkrył jeszcze wyspy Fidżi i Tonga. Opłynął Australię, nawet o tym nie wiedząc.
Święta Teresa z Avila
Teresa pochodziła z żarliwie religijnej rodziny katolickiej. W dzieciństwie czytywała żywoty świętych i pragnęła pójść w ich ślady. Jako nastolatka zachorowała na febrę. Myśląc, że umrze, przypomniała sobie dziecinne marzenia o niebie i zdecydowała się wstąpić do klasztoru. Po wyzdrowieniu uciekła z domu i wstąpiła do zakonu karmelitanek, znajdującego się tuż za miastem. Zakon ten istniał od 400 lat, ale siostry daleko odeszły od obowiązującej w nim reguły, co Teresę bardzo rozczarowało i zmartwiło. Nie mogła skupić się na modlitwie i przez 20 lat przygniatało ją poczucie winy i porażki. Wtedy zaczęła czytać Wyznania św. Augustyna i silne wrażenie wywarł na niej opis jego nawrócenia. Odtąd w modlitwach wyraźnie słyszała głos Boga, doświadczała także wizji. W 1562 r. podjęła się razem ze św. Janem od Krzyża reformy zakonu karmelitów. Utworzyli jego osobną gałąź - zakon karmelitów bosych, o surowszej regule niż w zakonie karmelitów trzewiczkowych (spanie na słomie, noszenie sznurkowych sandałów i niejadanie mięsa). Przez ostatnie 16 lat życia podróżowała po Hiszpanii, przywracając pierwotną czystość życia w domach zakonnych karmelitanek.