Thomas More
Thomas Morę (Tomasz Morus) był uznanym prawnikiem i uczonym, a przy tym głęboko wierzącym katolikiem. Odznaczał się wielką szlachetnością, uczciwością i mądrością: zapewnił swoim córkom staranne wykształcenie, co w owym czasie zdarzało się nader rzadko. Przyjaźnił się z wieloma wybitnymi postaciami swej epoki, m.in. z Erazmem z Rotterdamu i Hansem Holbeinem. Sam zasłynął jako autor dzieła o idealnym społeczeństwie, zatytułowanego Utopia. Opisał w nim wyimaginowaną wyspę, na której nie używa się pieniędzy, nikt nie jest chciwy ani leniwy, wszyscy wspólnie pracują i dzielą się ze sobą wytworzonymi dobrami. Towarzystwo More'a bardzo cenił sobie król Henryk VIII, ale pisarz nie dał się zwieść pozorom. Kiedyś powiedział: „Gdyby za moją głowę mógł dostać zamek we Francji, nie zawahałby się ani przez chwilę". Kiedy kardynałowi Wolseyowi nie udało się uzyskać zgody papieża na rozwód króla z Katarzyną Aragońską, Henryk VIII mianował swoim kanclerzem More'a. Ten jednak uznał, że władca popełnia błąd, rozwodząc się z żoną i zrywając z Kościołem ze względów czysto prywatnych. Odmówił uczestnictwa w koronacji Anny Boleyn, drugiej żony Henryka, nie złożył także przysięgi na znak akceptacji królewskich poczynań. Nie zmienił zdania nawet po uwięzieniu w londyńskiej Tower.
William Morris
William Morris wstąpił na uniwersytet w Oksfordzie z zamiarem zostania duchownym. Wkrótce jednak bardziej zaczęła interesować go sztuka. Wraz z grupą przyjaciół postanowił poświęcić życie tworzeniu pięknych przedmiotów. Początkowo pracował jako architekt, lecz już po roku porzucił to zajęcie, by zostać malarzem, tak jak jego przyjaciele Edward Burne-Jones i Gabriel Rossetti. W późniejszym okresie założył wraz z innymi osobami firmę sztuki dekoracyjnej, zatrudniającą m.in. projektantów mebli i tapet. Był też utalentowanym poetą, który tematy swoich utworów czerpał z dawnych legend i sag islandzkich. W 1883 r. Morris wstąpił do partii Federacja Socjaldemokratyczna; odtąd jeździł po kraju, przemawiając na wiecach i przewodząc demonstracjom. Razem z dramaturgiem George'em Bernardem Shaw uczestniczył w 1887 r. w tzw. krwawej niedzieli - marszu bezrobotnych robotników na Trafalgar Square. Został wówczas aresztowany przez policję. Poróżniwszy się z przywódcami Federacji Socjaldemokratycznej, wystąpił z niej i utworzył Ligę Socjalistyczną.
Mojżesz
Według Biblii Mojżesz żył w czasach, gdy Izraelici przebywali w niewoli egipskiej. Faraon, władca Egiptu, nie chcąc dopuścić, by ich populacja stała się zbyt liczna, kazał zabijać wszystkich nowo narodzonych hebrajskich chłopców. Żeby uchronić Mojżesza od niechybnej śmierci, matka włożyła go do kosza i ukryła w sitowiu nad Nilem. Dziecko znalazła córka faraona i postanowiła się nim zaopiekować. Tak więc Mojżesz wychował się w pałacu królewskim. Kiedyś zabił Egipcjanina, który znęcał się nad hebrajskim niewolnikiem, i z tego powodu musiał opuścić Egipt. Schronił się w kraju Madianitów. Tam się ożenił i zajął pasterstwem. Pewnego dnia, jak głosi Biblia, przemówił do niego Bóg z gorejącego krzaka. Nakazał mu wracać do Egiptu i wyprowadzić swój lud do Kanaanu - ziemi obiecanej. Powróciwszy do Egiptu, Mojżesz i jego brat Aaron błagali faraona, by pozwolił odejść ich ludowi z „domu niewoli", ten jednak stanowczo odmówił. Wtedy Bóg zesłał na Egipt dziesięć plag. Dopiero dziesiąta z nich - śmierć wszystkich pierworodnych Egipcjan -skłoniła faraona do zmiany zdania. Wówczas Izraelici opuścili Egipt, w którym spędzili w niewoli 430 lat. Mojżesz przeprowadził ich przez Morze Czerwone - którego wody rozstąpiły się przed nimi, by mogli ujść pogoni wojsk egipskich, a następnie przez pustynię, gdzie żywili się m.in. manną zesłaną z nieba.