Sulejman
Sulejman był jedynym synem sułtana Selima I. W młodości, za panowania swego dziadka Bajazyta II, sprawował urząd gubernatora Kaffy na Krymie, ojciec zaś mianował go gubernatorem Manisy w Azji Mniejszej. Gdy więc w 1520 r. został sułtanem, miał już potrzebne dobremu władcy doświadczenie. Za jego panowania imperium osmańskie osiągnęło niebywałą potęgę. Pierwszym wielkim sukcesem militarnym Sulejmana było zajęcie Belgradu w 1521 r. W następnym roku podbił on Rodos, a w 1526 r. pokonał Węgrów w bitwie pod Mohaczem; w bitwie tej poległ król Węgier Ludwik II Jagiel-lończyk. Oblegał także Wiedeń, ale nie zdołał go zdobyć. Łącznie Sulejman opanował Półwysep Bałkański, kraje basenu Morza Śródziemnego, Persję (dzisiejszy Iran) oraz znaczny obszar Bliskiego Wschodu. Dzięki niemu Turcy stali się też potęgą morską. Władca skupiał wokół siebie wybitnych mężów stanu, znawców prawa, architektów i poetów. Sam także pisał poezje pod pseudonimem Muhibor. Za jego panowania wzniesiono liczne meczety, mosty, akwedukty i fortyfikacje. Z racji unowocześnienia prawa nazwano go Kanuni, czyli prawodawcą. W Europie jednak był znany - ze względu na przepych jego dworu -jako Sulejman Wspaniały.
Sun Yat-Sen
W dzieciństwie Sun Yat-sen (Sun Yixian), jak wiele wiejskich dzieci w owym czasie, pracował w polu. Mając 13 lat, wyjechał do brata mieszkającego w Honolulu na Hawajach. Dostrzegł tam, jak bardzo zacofana jest jego ojczyzna. Postanowił zdobyć wykształcenie i coś dla niej zrobić. Studiując medycynę w Hongkongu, przystał do grupy rewolucjonistów, którzy pragnęli obalić rządzącą wówczas Chinami skorumpowaną dynastię mandżurską. Kilkakrotnie odwiedził Chiny z zamiarem wywołania rewolucji, ale wszystkie próby zawiodły. Od 1896 r. przebywał na emigracji. W 1905 r. założył Ligę Związkową, która w 1911 r. wywołała rewolucję. Dynastia mandżurska została obalona i Sun objął urząd prezydenta. Nową republikę chińską podzielono na okręgi, w których rządzili dowódcy armii (militaryści). Mieli oni ogromną władzę i Sun właściwie był prezydentem tylko południowej części kraju.
Swift Jonathan
Jonathan Swift urodził się w Irlandii w rodzinie angielskiej. Przez 30 lat był dziekanem katedry św. Patryka w Dublinie. Sławę przyniosły mu utwory satyryczne - niektóre komiczne, inne poważne, zawsze jednak krytyczne wobec ludzi i społeczeństwa, w którym żyją. Jego najbardziej znanym dziełem są Podróże Guliwem (1726). Swift opisał w nich fikcyjne podróże lekarza okrętowego Lemuela Guliwera. Najpierw odwiedza on kraj Liliputów, gdzie wszyscy i wszystko jest miniaturowe. Początkowo Liliputy odnoszą się do niego przyjaźnie, ale po pewnym czasie zaczynają mu okazywać wrogość, musi więc uciekać. Udaje się do Brobdingnagu, kraju Olbrzymów, a stąd do dziwnych królestw, których mieszkańcy spędzają czas na robieniu głupich rzeczy. Po wielu podróżach Guliwer przybywa do kraju rządzonego przez rozumne, łagodne, gadające konie. Odnoszą się one do siebie znacznie lepiej niż ludzie. Guliwer postanowią u nich pozostać, lękając się powrotu do własnego świata, w którym panuje podstęp, bieda i szaleją wojny. Swift był nie tylko pisarzem, który w swoich książkach wyśmiewał wady i słabostki bliźnich, ale także gorącym rzecznikiem uwolnienia Irlandii spod władzy Brytyjczyków.