Sukcesy pokojowego państwa
Sukcesy pokojowej polityki państw wspólnoty socjalistycznej byłyby niemożliwe, gdyby za wysiłkami dyplomacji nie kryła się realna siła ekonomiczna, polityczna i militarna sygnatariuszy Układu Warszawskiego, a zwłaszcza potęga Związku Radzieckiego i Armii Radzieckiej. Osiągnięcia Związku Radzieckiego w dziedzinie techniki rakietowej i jądrowej pozwoliły na utworzenie w radzieckich siłach zbrojnych wojsk rakietowych. Ten nowy rodzaj sił zbrojnych wyposażony został w rakiety, zdolne do przenoszenia ładunku jądrowego do każdego punktu na kuli ziemskiej. Wojska rakietowe stanowią podstawową zaporę dla imperialistycznych sił agresji i konieczny w obecnych warunkach czynnik bezpieczeństwa Związku Radzieckiego i wszystkich sprzymierzonych państw Układu Warszawskiego oraz wszystkich państw naszego kontynentu. Równolegle z rozwojem wojsk rakietowych harmonijnie i kompleksowo rozwijały się wszystkie rodzaje sił zbrojnych, rodzaje wojsk i służb Zjednoczonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego.
Socjalizm
Socjalistyczna nauka, technika i przemysł obronny, stale zacieśniająca się współpraca między państwami naszej wspólnoty w dziedzinie produkcji zbrojeniowej pozwalają wyposażać sojusznicze armie w najbardziej nowoczesne uzbrojenie, sprzęt i urządzenia. W ślad za tym następuje unowocześnienie struktury organizacyjno-funkcjonalnej wszystkich ogniw armii państw Układu Warszawskiego, nieustanne zwiększanie ich gotowości bojowej i możliwości operacyjnych, zdolności do natychmiastowego działania i odporności na działania przeciwnika. W ostatnich latach notuje się również szczególnie szybki postęp w zakresie .doskonalenia systemu dowodzenia wojskami tak w skali narodowej, jak i międzynarodowej. Postęp ten osiąga się dwoma związanymi ze sobą drogami: przez doskonalenie struktury organizacyjnej wojsk, dowództw i sztabów oraz przez wprowadzenie w skali masowej technicznych środków, opartych głównie na elektronice, ułatwiających dowodzenie. Wprowadza się na użytek wojsk całe systemy automatyzujące procesy rozpoznania, powiadamiania oraz kierowania ogniem i ruchem wojsk.
Siły obronne Układu Warszawskiego
Rozpatrując zagadnienie siły obronnej państw Układu Warszawskiego i porównując je z siłami NATO, obracaliśmy się dotychczas w kręgu spraw techniczno-organizacyjnych. A to przecież nie wyczerpuje istoty sprawy. O sile armii decyduje nie tylko technika i organizacja. W ostatecznym rachunku decydują przede wszystkim ludzie — ich ideowość, patriotyzm, wiedza i umiejętności fachowe. W tej dziedzinie armie socjalistyczne wykazują nieporównywalną przewagę nad armiami państw imperialistycznych. Przewaga ta wynika już z samej istoty ludowych armii. Umacnianie Układu Warszawskiego, rozwijanie i pogłębianie w jego ramach współpracy, sojuszniczej solidarności i braterstwa broni odpowiada żywotnym interesom każdego państwa socjalistycznego z osobna, zwłaszcza państwa mniejszego, które w dzisiejszych czasach nie jest w stanie samodzielnie zapewnić sobie bezpieczeństwa, o czym my Polacy szczególnie dobrze wiemy. Odpowiada też systemowi socjalistycznemu jako całości, gdyż zwarcie szeregów umacnia wspólny potencjał obronny wobec agresywnych zamierzeń imperializmu, stanowi najskuteczniejszą rękojmię pokoju i bezpieczeństwa narodów.