Sokrates
Sokrates nie zamierzał zostać ani filozofem, ani nauczycielem. Początkowo pomagał ojcu, który był rzeźbiarzem. Jak większość mężczyzn w owym czasie, służył także w wojsku, zyskując opinię człowieka bardzo odważnego. Później zajął się filozofią i nauczaniem. Nie otworzył jednak własnej szkoły ani nie wygłaszał publicznych wykładów, jak inni filozofowie. Uważał, że jego misja polega na zbijaniu w dyskusji fałszywych poglądów i prowadzeniu ludzi ku prawdzie. Przyjął metodę nauczania polegającą na wciąganiu rozmówców w grę pytań i odpowiedzi. Podejmując poważne tematy, pierwszy stosował zasady logiki. Podważał też sposoby tradycyjnego ludzkiego myślenia i postępowania. Sokrates nie spisywał swoich myśli i nauk. Znamy je dzięki jego uczniowi Platonowi, który je zebrał i opublikował. Sokrates narażał się swoimi poglądami ludziom rządzącym, podważając ich autorytet. W 399 r. p.n.e. oskarżono go o bezbożność i deprawowanie młodzieży, pod jego wpływem stawiającej kłopotliwe pytania na temat stosunków społecznych. Uznano go za winnego i skazano na śmierć.
Steven Spielberg
Już jako chłopiec Steven Spielberg filmował ojcowską kamerą swoje dziecięce kolejki. W szkole wykonał kilka amatorskich filmów science fiction. Mając 21 lat, zaczął reżyserować filmy telewizyjne, m.in. detektywistyczny serial Columbo. W 1975 r. ogromny rozgłos zyskał jego znakomity dreszczowiec Szczęki. Okazał się on najbardziej kasowym filmem w dotychczasowej historii kina. W dwa lata później Spielberg nakręcił Bliskie spotkania trzeciego stopnia, a następnie Poszukiwaczy zaginionej arki (1981) - również będące sukcesami kasowymi - oraz E. T. (1982), który przyniósł 700 min dolarów zysku. W doskonałym studium psychologicznym Kolor purpury (1985) reżyser podjął delikatny temat konfliktu rasowego. Uznanie zyskały też Powrót do przyszłości (1985) oraz fresk antywojenny Imperium Słońca (1987). Sukces kasowy odniósł także widowiskowy Park jurajski (1992) oparty na powieści Michaela Crichtona, będący niezwykłą prezentacją dinozaurów, ożywionych dzięki fantastycznym efektom specjalnym. Film zdobył w 1993 r. trzy Oscary.
Stevenson Robert Louis
Robert Louis Stevenson wychowywał się w Edynburgu. Zagrożony od dzieciństwa gruźlicą, po ukończeniu uniwersytetu wyjechał za granicę, uciekając przed ostrym klimatem Szkocji. Pierwsze jego książki zawierają opisy podróży po Francji i Belgii oraz Kalifornii, gdzie poślubił Amerykankę Fanny Osbourne. Stevenson napisał wówczas także wiele esejów i wierszy. Jego powieść przygodowa o piratach i skarbach, Wyspa Skarbów, opublikowana w 1883 r., odniosła oszałamiający sukces i jest popularną lekturą do dzisiaj. Trzy lata później pisarz zyskał jeszcze większą sławę po ukazaniu się budzącej grozę książki Doktor Jekyll i pan Hyde. Popularnością cieszył się także Porwany za młodu (1886), romans historyczno-przygodowy z dziejów Szkocji. W 1889 r. Stevenson osiedlił się wraz z rodziną na polinezyjskiej wyspie Samoa. Nadal pisał, a tubylcy nazywali go Tusitala. czyli bajarzem. Zmarł nagle podczas pracy nad powieścią Weir z Hermiston o surowym sędzi szkockim i jego synu.