Samuel Pepys
Urodził się w 1633 r. w Londynie (Anglia). Kronikarz angielski, autor słynnego Dziennika. Zmarł w 1703 r., w wieku 70 lat. l stycznia 1660 r. młody londyńczyk nazwiskiem Samuel Pepys zaczął prowadzić Dziennik. Pisał szyfrem, używając słów łacińskich, greckich i francuskich, prawdopodobnie dlatego, by notatek nie mogła przeczytać jego żona. Jak bowiem wynika z zapisków, choć bardzo ją kochał, uważał, że jest nie-porządna i zapominalska, lubił więc poflirtować sobie z innymi kobietami. Pepys był sekretarzem Admiralicji i zajmował się m.in. zaopatrzeniem floty. Płynął tym samym statkiem, którym wracał do Anglii król Karol II w 1660 r., i potem uczestniczył w jego koronacji. Zwierzchnikiem Pepysa był brat króla, książę Yorku (późniejszy Jakub II), toteż dobrze znał on dworskie plotki. W 1665 r. przeżył straszliwą zarazę, a rok później pożar Londynu. Wydarzenia te opisał w swoim Dzienniku, prowadzonym przez 9 lat. Przerwał jego pisanie ze względu na zagrażającą mu ślepotę. Gdy się czyta jego zapiski, ma się wrażenie niemal osobistego uczestniczenia w życiu Anglii za Karola II.
Piotr I Wielki
Piotr odziedziczył tron Rosji, mając 10 lat. Dzielił go ze swym przyrodnim bratem Iwanem V. Rządy w imieniu nieletnich chłopców sprawowała ich przyrodnia siostra Zofia. Kiedy jednak w 1689 r. usiłowała przejąć władzę, Piotr zamknął ją w klasztorze. Po śmierci brata w 1696 r. został władcą samodzielnym. Dwa lata spędził w Europie Zachodniej, ucząc się różnych zawodów, a następnie sprowadził do Rosji nauczycieli sztuki i rzemiosł, których kraj bardzo potrzebował. Dążąc do zmodernizowania Rosji, przeprowadził reformy, które przekształciły ją w znacznie nowocześniejsze państwo. Rozbudował flotę, założył szkoły i uniwersytety, zreformował także Kościół i system nauczania. Wprowadzał, często siłą, europejskie obyczaje i sposób ubierania. Nakazał nawet bojarom obcięcie bród, noszonych na modłę wschodnią.
Święty Piotr
Piotr (pierwotnie Szymon) był - podobnie jak jego brat Andrzej - rybakiem. Mieszkał nad Jeziorem Galilejskim. Pewnego dnia, gdy bracia wypłynęli na połów, wezwał ich Jezus, by poszli za nim i stali się „rybakami ludzi". Od tej chwili Piotr i Andrzej nie odstępowali Chrystusa aż do jego śmierci. Jezus nazwał Szymona „Kefas", co w jeży ku aramejskim znaczy „skała". Greckim odpowiednikiem tego słowa jest Petros - stąd się wzięło imię Piotr. W Ewangelii według św. Mateusza Jezus powiada, że Piotr i jego wiara stanowią opokę (skałę), na której zbuduje swój Kościół. W ewangeliach jest wiele opowieści o Piotrze. Był on człowiekiem wielkiej wiary, ale nie pozbawionym słabości. Kiedy Jezusa pochwycono w Jerozolimie i miano sądzić, Piotr - przestraszony - trzy razy wyparł się znajomości z nim. Potem gorzko żałował swojej zdrady. Po ukrzyżowaniu Jezusa głosił nadejście królestwa niebieskiego. Dwukrotnie był więziony, lecz udało mu się zbiec. Wędrował potem po krajach basenu Morza Śródziemnego, opowiadając o Chrystusie i głosząc jego nauki.