Robienie szczelin
Szczeliny należy wykonywać w linii łamanej. Długość wewnętrzna jednego ramienia nie może przekraczać 7,5 m. Szczeliny przeciwlotnicze mogą być wykonane z betonu, żelazobetonu, cegły, kamienia, drewna lub z innych materiałów podręcznych. Zasadniczymi pomieszczeniami szczeliny przeciwlotniczej są: wejścia z przedsionkiem, komory ochronne, komora filtrowentylacyjna (w szczelinach na 50 i 75 osób) i ustęp. We wszystkich typach szczelin stosuje się drzwi gazoszczelne o wymiarach 80 x 180 cm, uwzględniając obciążenie awaryjne przewidziane dla szczelin. Przeznaczenie przedsionków, komór ochronnych i urządzeń filtrowentylacyjnych jest takie samo jak w schronach. Szczelina o pojemności 25 osób powinna mieć wejście główne i jedno wyjście zapasowe po stronie przeciwnej. Szczeliny na 50 i 70 osób muszą mieć dwa wejścia, w dwóch przeciwległych końcach szczeliny. W komorach ochronnych powinny się znajdować ławy do siedzenia, ustawione po jednej lub po obu stronach komory przy ścianach. Ustępy należy rozmieścić na załamaniach szczeliny, przewidując jedno oczko na 25 osób. Stawia się w nich zamykane szczelnie naczynia, których użytkowanie jest dozwolone tylko w czasie alarmu. W szczelinach podstawowym źródłem zaopatrzenia w wodę (przynajmniej 2 litry na osobę dziennie) są zbiorniki umieszczone w załamaniach szczeliny. Woda z wodociągu może być doprowadzona osobnym przewodem zaopatrzonym w zawór, umożliwiający w razie potrzeby odcięcie dopływu wody.
Zasady użytkowania budowli ochronnych w okresie zagrożenia i wojny
Wszystkie budowle ochronne w okresie zagrożenia będą obsługiwane przez służbę schronową. Chroniący się ludzie obowiązani są do słuchania zaleceń i wskazówek wydawanych przez służbę schronową, a dotyczących zachowania się w budowlach ochronnych. Z chwilą zajęcia miejsc w schronie przez chroniących się ludzi należy zamknąć drzwi wejściowe, drzwi wyjścia zapasowego oraz wszystkie drzwiczki hermetyczne i klapy wywiewne (zamykane ręcznie) na otworach w schronie. W schronach wyposażonych w nadciśnieniowe klapy wywiewne ustawia się je w położeniu zamkniętym. Następnie należy uruchomić urządzenia filtrowentylacyjne, dostarczające do wnętrz pomieszczeń schronowych powietrze przez filtropochłaniacze oraz zamknąć zawory na przewodach wodociągowych i CO przy wejściu i wyjściu tych przewodów ze schronu (nie dotyczy to przewodów wodociągowych obsługujących schron). Zawór burzowy odcinający kanalizację schronu do kanalizacji miasta należy zamykać tylko w tych wypadkach, gdy woda wydostaje się z misek klozetowych i grozi zalaniem pomieszczeń schronowych. Wpuszczanie spóźnionych osób do schronu do momentu napadu powietrznego jest dopuszczalne, z tym że przy otwieraniu pierwszych drzwi schronowych drugie drzwi muszą być zamknięte.
Przebywający w schronie
Przebywającym w schronie zabrania się wszelkich czynności, które wpływają na zwiększenie zużycia tlenu. Nie wolno więc palić tytoniu, lamp i kuchenek naftowych, karbidowych lub świec. Nie należy chodzić, powinno się ograniczyć spożywanie posiłków oraz jak najmniej rozmawiać. W ukryciach i szczelinach przeciwlotniczych nie mających urządzeń filtrowentylacyjnych otwory wentylacyjne należy szczelnie zamknąć dopiero z chwilą ogłoszenia alarmu o skażeniu albo w chwili wybuchu jądrowego (błysk, grzmot, fala gorącego powietrza). Podobnie należy postąpić w wypadku bliskich pożarów. W schronach i innych budowlach ochronnych, w których są zainstalowane urządzenia filtrowentylacyjne, ale nie ma automatycznych nadciśnienio-wych klap wywiewnych, w momencie stwierdzenia zbyt dużego nadciśnienia dopuszcza się otwieranie wentylacyjnego otworu wywiewnego. W sytuacji kiedy będą unieruchomione urządzenia filtrowentylacyjne lub zamknięte otwory wentylacji grawitacyjnej, uruchomienie tych urządzeń czy też otwarcie otworów wentylacyjnych jest dopuszczalne tylko w takich wypadkach, gdy przebywające w zamkniętym pomieszczeniu osoby zaczynają odczuwać w silnym stopniu duszność. Ludność pozostaje w schronie, ukryciu czy szczelinie przeciwlotniczej tak długo, dopóki teren nie zostanie uznany za wolny od niebezpieczeństwa. Opuszczać ukrycia wolno dopiero wtedy, gdy uzyska się zezwolenie z zewnątrz. Jeżeli brak wiadomości z zewnątrz, należy w schronie przebywać możliwie najdłużej.