Rafael
Rafael (właściwie Raffaello Santi) urodził się w bardzo wykształconej rodzinie. Kiedy miał 7 lat, jego ojciec, artysta, zaczął go uczyć tajników malarstwa, poczynając od mieszania farb. W wieku 17 lat Rafael był już mistrzem malarstwa. Pracował najpierw we Florencji, a następnie w Rzymie, w służbie papieskiej. Papież zlecił mu wykonanie fresków w Pałacu Watykańskim oraz projektu gobelinów do Kaplicy Sykstyńskiej. Artysta najchętniej malował postaci, zwłaszcza Matkę Boską z Dzieciąt kiem. Nadawał ich spojrzeniu wiele ciepła, a gestom dużo łagodności, dzięki czemu jego obrazy wyraźnie odbiegały od chłodnych w wyrazie wizerunków Madonny i Jezusa, z jakimi ludzie spotykali się dotychczas. Rafael miał wyjątkowy dar przejmowania cudzych pomysłów i przetwarzania ich w taki sposób, że powstawały dzieła całkowicie nowe i oryginalne. Jego twórczość charakteryzuje się pięknem i harmonią. Nigdy nie malował niczego, co brzydkie, straszne czy szokujące. Jego obrazy odzwierciedlają łagodny charakter artysty. W ciągu swego krótkiego życia Rafael dokonał niesłychanie wiele. Zbierał pochwały za freski, portrety, kompozycje figuralne i projekty tkanin. Przez kilka wieków po jego śmierci uważano go za największego malarza wszech czasów.
Renoir
Pierre Auguste Renoir był synem krawca. W wieku 15 lat rozpoczął praktykę w manufakturze porcelany, malując ręcznie wzory. Potem zajął się zdobieniem wachlarzy, a następnie dekorowaniem zasłon. Zajęcie to nie dawało mu jednak satysfakcji, zaczął więc pobierać lekcje rysunku figuratywne-go i anatomicznego na kursach wieczorowych. Ucząc się w paryskim atelier, poznał innych młodych malarzy, których bardzo interesowało chwytanie rozproszonych efektów światła i cienia. Założył wraz z nimi grupę artystów, którzy nazwali siebie impresjonistami i w 1874 r. przygotowali pierwszą wspólną wystawę. Obrazy Renoira, podobnie jak innych impresjonistów, najpierw wyśmiewano, potem jednak zaczęto doceniać jego portrety. Renoir malował także sceny grupowe, kompozycje figuralne, martwe natury, używając jasnych barw, kładzionych śmiałymi uderzeniami pędzla, bez troski o detal. Artysta nie przestawał pracować, aż do śmierci. Pozostawił po sobie ponad 6000 obrazów.
Paul Revere
Mając 13 lat, Paul Revere terminował u swego ojca złotnika, a później założył własny warsztat. Jako gorący patriota pragnął, by jego ojczyzna wyzwoliła się spod panowania Anglików. Przebrany za Indianina, wrzucał wraz z innymi do morza skrzynki z herbatą w czasie tzw. bostońskiej herbatki, protestując w ten sposób przeciw nałożonym przez Brytyjczyków podatkom. 16 kwietnia 1775 r. na wieży kościoła Północnego w Bostonie rozbłysła latarnia na znak, że oddziały brytyjskie zamierzają przejąć skład amunicji w Concord oraz pojmać dwóch patriotów - Hanckocka i Adamsa, ukrywających się w Lexington. Paul Revere ostrzegł nocą okolicznych mieszkańców i wezwał ich do stawienia oporu. Dzięki temu farmerzy z Lexington powitali Anglików ogniem i zmusili do wycofania się z Concord. Był to początek rewolucji amerykańskiej (wojny o niepodległość).