Rola sił zbrojnych PRL
Rola i zadania Sił Zbrojnych PRL w wypracowanym wspólnie systemie obronnym wspólnoty socjalistycznej są adekwatne do zasobów ludzkich oraz potencjału ekonomicznego i naukowo-technicznego, umożliwiającego zaspokojenie najważniejszych potrzeb w zakresie nowoczesnego uzbrojenia i wyposażenia wojsk. Stosownie do roli, miejsca i zadań wynikających z geograficznego, politycznego i strategicznego położenia naszego kraju, został dokonany podział sił zbrojnych na wojska operacyjne i wojska obrony terytorium kraju. Nasze wojska operacyjne stanowią ważny ilościowo i jakościowo element Zjednoczonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego Główne walory tych wojsk to ich ruchliwość, manewrowość i duża siła ognia. Sprzyja temu wysoki stopień upancernienia i zmechanizowania, dobre wyposażenie w sprzęt pływający i inżynieryjny oraz nowoczesne środki ogniowe. Należy podkreślić, że nasi specjaliści i naukowcy wojskowi posiadają znaczny wkład w rozwój nauki i sztuki wojennej, w wypracowanie założeń sojuszniczej doktryny wojennej oraz konstruktorskiej myśli technicznej i technologicznej.
Uchwała sił zbrojnych
Uchwała VII Zjazdu PZPR poświecona zadaniom rozwoju budownictwa socjalistycznego stwierdza: „Bezpieczeństwo kraju jest nieodzownym warunkiem budownictwa socjalistycznego. Partia nadal będzie działać na rzecz dalszego umacniania siły obronnej państwa, doskonalenia systemu obronnego na rzecz zapewnienia wysokiej sprawności bojowej wojska i należytego wyposażenia go. Troszczyć się będzie o stałe pogłębianie świadomości politycznej oraz zwartości ideowo-moralnej Sił Zbrojnych, o umacnianie społecznego autorytetu i uznania dla żołnierzy spełniających ofiarnie swoje obowiązki wobec socjalistycznej ojczyzny. Należy rozwijać i pogłębiać patriotyczne i internacjonalistyczne wychowanie żołnierzy, doskonalić system szkolenia oraz nieustannie pogłębiać więź wojska ze społeczeństwem. Dalsze rozwijanie przyjaźni i współdziałania ludowego Wojska Polskiego z armiami państw Układu Warszawskiego, zacieśnianie braterskiej więzi z Armią Radziecką służyć będzie umocnieniu sojuszu państw wspólnoty socjalistycznej, jej siły politycznej i obronnej".
Edward Gierek
Podejmując ten problem na III Plenum KC PZPR I sekretarz KC PZPR tow. Edward Gierek stwierdził: „Służba sprawie pokoju, zapobieganie napięciom i konfliktom, uczynienie procesu odprężenia nieodwracalnym — to fundamentalne założenia naszej polityki i doktryny obronnej. Realizujemy ją, zespalając nasz narodowy wysiłek obronny w ramach wspólnoty krajów socjalistycznych — w Układzie Warszawskim". Szkolenie bojowe i polityczne jest procesem nieustannym i ciągłym. Wciąż wzrastają wymagania w tej dziedzinie, aby móc zapewnić odpowiedni wkład w utrwalanie bezpieczeństwa całej wspólnoty socjalistycznej zespolonej w Układzie Warszawskim. Wszyscy żołnierze ludowego Wojska Polskiego w trudzie codziennego szkolenia, doskonaląc swój kunszt bojowy, wzbogacają tradycyjny dorobek braterstwa broni z Armią Radziecką i innymi armiami Układu Warszawskiego o nowe istotne treści, niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa naszych krajów. Siły reakcyjne, militarystyczne i przeciwne odprężeniu międzynarodowemu nie wyrzekły się walki z ideologią marksistowsko-leninowską ani ataków na państwa socjalistyczne. W walce tej stosowały i stosują różne formy i metody, dostosowując je do sytuacji międzynarodowej, do aktualnego układu sił na świecie.