Praca u podstaw
Prowadzenie działalności politycznej było w dużym stopniu utrudniane przez władze polskie, wobec czego wielu białoruskich działaczy skupiło się na „pracy u podstaw” i zakładaniu organizacji o charakterze kulturalno-oświatowym. Większość z nich została ulokowana w Wilnie i utrzymywała się z własnych środków, bez pomocy państwa. Duża ilość instytucji kulturalnych, które nie podejmowały działań o charakterze politycznym, przetrwała do wybuchu II wojny światowej (o ile nie zostały wcześniej zamknięte z powodów finansowych), gdyż ingerencja Państwa była dość umiarkowana. Jedną z najstarszych organizacji było Białoruskie Towarzystwo Wydawnicze. Zostało założone jeszcze w 1913r. w Wilnie przez Bohdana Daniłowicza. Rozpowszechniano kalendarze, utwory sceniczne, literaturę popularno-naukową, broszury polityczne. Najwięcej zamówień wydawnictwo miało w okresie działalności „Hromady”. Potem jego działalność zaczęła stopniowo zamierać z powodów finansowych. Ostatecznie zamknięto je w 1935r. Funkcje BTW częściowo przejęło prowadzone przez księdza Adama Stankiewicza Białoruskie Towarzystwo Wydawnicze „Biełpres” z Wilna. Władze polskie, niemal przez cały okres dwudziestolecia międzywojennego, pozwalały na ograniczony rozwój białoruskich instytucji kulturalnych.
Towarzystwo Szkoły Białoruskiej
1921r. założono Towarzystwo Szkoły Białoruskiej (TSB). Jego zadaniem było propagowanie szeroko pojętej oświaty- walka z analfabetyzmem, zakładanie szkół i seminariów nauczycielskich, udzielanie stypendiów uzdolnionej młodzieży. W drugiej połowie lat 20 wielu członków Towarzystwa zaczęło współpracować z „Hromadą”. Był to jednocześnie okres największej świetności TSB- w 1928r. liczyło 30 tysięcy członków. Wobec pojawienia się w organizacji wpływów komunistycznych władze zaczęły interweniować- utrudniano zakładanie kolejnych oddziałów i delegalizowano istniejące. W 1932r. Towarzystwo Szkoły Białoruskiej liczyło już tylko 8 tysięcy członków. Wobec słabnącej popularności TSB nawiązało kontakty z Białoruskim Instytutem Gospodarki i Kultury. Podobne cele, jak TSB, stawiało sobie propolsko nastawione Białoruskie Towarzystwo Oświatowe „Praświeta”. Zostało ono założone w 1924r. przez Makarego Kościewicza. Starano się upowszechniać białoruską kulturę za pomocą wydawnictw i sztuk teatralnych. Działalność BTO była dofinansowywana przez władze państwowe. W 1929r. cofnięto jednak dotacje i działalność Towarzystwa zaczęła zamierać. Pod koniec dwudziestolecia międzywojennego nie odgrywało ono większej roli.
Muzeum Białoruskie
Inną instytucją o charakterze kulturalnym było Muzeum Białoruskie, założone w 1921r. w Wilnie. Ulokowano je w budynku dawnego klasztoru Bazylianów. Wystawiano przede wszystkim zbiory białoruskiego etnografa i archeologa Iwana Łuckiewicza (jego brat był kierownikiem muzeum) oraz eksponaty podarowane przez Eustachego Tyszkiewicza i Bohdana Danieyko. Tematyka wystaw była bardzo różnorodna- archeologiczna, malarska, etnograficzna, militarna itd. Muzeum było zarządzane przez Radę Muzealną (oddział Białoruskiego Towarzystwa Naukowego). Udostępniane bezpłatnie zbiory do końca 1937r. odwiedziło 6 tysięcy osób. Wzmianki o Muzeum Białoruskim bardzo często pojawiały się w prasie wileńskiej. „Słowo Wileńskie” regularnie zamieszczało wzmianki prasowe o odbywających się w nim wystawach. W 1918r. zostało założone przez grupę białoruskiej inteligencji – w tym Wacława Iwanowskiego i Iwana Łuckiewicza- Białoruskie Towarzystwo naukowe (BTN). Prowadziło ono badania z zakresu literatury i sztuki, językoznawstwa, gramatyki i historii muzealnictwa. Organizowano wykłady i odczyty dla osób o różnym poziomie wykształcenia. Z inicjatywy Białoruskiego Towarzystwa Naukowego otworzono w Wilnie Bibliotekę Białoruską.
Rozwój ruchu białoruskiego
Polityka władz polskich doprowadziła do znacznego ograniczenia rozwoju ruchu białoruskiego. W 1935r. większość politycznej prasy ukazywała się raz w tygodniu lub rzadziej. Bywało, że czasopisma wychodziły dwa razy ( kwartalniki raz), a potem były zamykane. Częstotliwość wydawania gazet zwiększała się tylko przed wyborami. Większość instytucji przejawiała niewielką aktywność, a w prezydiach zasiadały cały czas te same osoby. Liczba przedstawień teatralnych była znikoma. Organizacje polityczne były zamykane przez polskie władze, dlatego niemal wszystkie białoruskie instytucje miały charakter gospodarczy, oświatowy lub kulturalny. Nieliczna warstwa inteligencji nie potrafiła przekonać chłopów do swoich idei. Tych ostatnich bardziej interesowała zmiana trudnego położenia materialnego, niż postulaty polityczne. Kulturę białoruską propagowano także na deskach, powstałego jeszcze w czasie okupacji niemieckiej w 1915r., teatru. Wystawiano sztuki dotyczące historii i współczesnego życia. Często odwoływano się do kultury ludowej. Urządzano przedstawienia wyjazdowe w małych miejscowościach. Po delegalizacji „Hromady” władze polskie zaczęły dość mocno cenzurować treść przedstawień, w związku z czym skupiano się głównie na tematyce religijnej.