Percy Shelley
Twórczość Percy'ego Bysshe Shelleya w dużej mierze odzwierciedla jego radykalne poglądy. W 1811 r. wydalono go z uniwersytetu oksfordzkiego za rozpowszechnianie antyreligijnej broszurki, której był współautorem. Shelley wszedł wtedy w konflikt z ojcem i rozpoczął życie wędrowne. Chociaż był dziedzicem fortuny, cierpiał na brak pieniędzy. Nie po rzucił rewolucyjnych idei i w 1813 r. opublikował własnym sumptem bulwersujący poemat Queen Mab (Królowa Mab), w którym atakował religię, sławił zaś wolną miłość. Utwór ten ściągnął na niego złą sławę i wyrządził mu dużo krzywdy. Mając 19 lat, Shelley ożenił się z 16-letnią Harriet Westbrook. Porzucił ją w 1814 r., bo zakochał się w innej szesnastolatce - Mary, córce Williama Godwina, publicysty, którego pisma wywarły wielki wpływ na jego poglądy. Młodzi wzięli ślub po samobójczej śmierci Harriet i w 1816 r. spędzili miesiąc nad Jeziorem Bodeńskim w towarzystwie lorda Bvrona. W 1818 r. wyjechali z Anglii w podróż po Europie. Ostatecznie osiedlili się we Włoszech, gdzie Percy napisał swoje największe dzieła, m.in. Prometeusza rozpętanego (1820), liryki Do skowronka (1820), Oda do wiatru zachodniego (1820), elegię Adonais (1821) na śmierć Johna Keatsa. Rok później poeta utonął, gdy wywróciła się jego żaglówka w czasie burzy u wybrzeży Włoch. Siedzący Byk Siedzący Byk był wodzem plemienia Siuksów. Jego indiańskie imię brzmiało: Tatanka lyotake. Sławę przyniosło mu zwycięstwo nad jazdą generała Cu-stera w bitwie pod Little Bighorn w 1876 r. Powodem bitwy było złamanie przez Amerykanów warunków porozumienia osiedleńczego, uzgodnionego z Siedzącym Bykiem w 1868 r. Siedzący Byk był nie tylko wodzem, ale także znachorem i szamanem. Podobno miał wizję, że wszyscy wrogowie Siuksów zostali pokonani. Przed bitwą wykonał taniec słońca, po czym nakazał swoim współplemieńcom zabijać białych ludzi, by nie zabrali im ziemi. W rezultacie Custer i wszyscy jego ludzie zginęli. Po przegranej bitwie wojska amerykańskie ścigały Siedzącego Byka i jego plemię z taką zaciekłością, że Indianie ci przenieśli się do Kanady. Do kraju wrócili w 1881 r. Siedzący Byk zasłynął ponownie, tym razem z racji uczestniczenia w pokazach z Dzikiego Zachodu, organizowanych przez „Buffalo Billa" Cody'ego. W końcu osiedlił się w rezerwacie Dakoty Południowej, przewodząc Siuksom w ich walce przeciw wykupywaniu ziemi przez białych osadników. Zginął w czasie powstania Indian. Jan Christian Smuts Po ukończeniu szkoły w Stellenbosch w Afryce Południowej Jan Ch. Smuts rozpoczął studia na uniwersytecie Cambridge. Był wyróżniającym się studentem. W 1895 r. wrócił do Kapsztadu i podjął praktykę adwokacką. Dla zarobku pisywał także do gazet. W 1899 r. wybuchła tzw. II wojna burska między Brytyjczykami zarządzającymi koloniami w Afryce Południowej i Burami (Afrykanerami) - białymi osadnikami pochodzenia holenderskiego. Smuts walczył z Anglikami, a po zakończeniu wojny w 1902 r. rozpoczął kampanię na rzecz usamodzielnienia kolonii brytyjskich. W 1907 r. uzyskał niezawisłość Transwal i Smuts został członkiem nowego rządu. Był przekonany, że następnym krokiem będzie połączenie wszystkich kolonii w jedno państwo. Stało się tak istotnie w 1910 r. Powstał wówczas Związek Południowej Afryki, który pozostał w składzie Imperium Brytyjskiego. W czasie I wojny światowej Smuts był członkiem gabinetu wojennego w Londynie. W 1919 r. został premierem Związku Południowej Afryki i zajmował to stanowisko do 1924 r.