Pankhrust Emmeline i Christabel
Emmeline Goulden była inteligentną, elegancką kobietą. Wyszła za mąż za prawnika Richarda Pankhursta, który uważał, że kobiety powinny mieć takie same prawa jak mężczyźni. W 1903 r., po jego śmierci, ona i jej energiczna najstarsza córka Christabel, studentka prawa, założyły Społeczno-Polityczną Unię Kobiet, zapoczątkowując ruch sufrażystek. Sufrażystki domagały się prawa głosu dla kobiet, organizując demonstracje, zakłócając wiece polityczne i porządek uliczny. Aresztowane, podejmowały strajk głodowy. Odmawiająca przyjmowania pokarmu Emmeline doprowadziła się nawet do poważnej choroby. Christabel wyjechała w 1912 r. do Paryża, skąd mogła swobodnie kierować działaniami sufrażystek. Emmeline i Christabel o mało nie zerwały z Sylvią, młodszą córką i siostrą, ponieważ prowadziła niezależną od nich działalność wśród kobiet z londyńskiego East Endu. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 r. walka o prawa dla kobiet została zawieszona, a władze wypuściły wszystkie sufrażystki z więzienia. Emmeline i Christabel skierowały wówczas swoją energię na inne tory, zachęcając kobiety do pracy dla kraju.
Święty Patryk
Patryk urodził się w zamożnej rodzinie chrześcijańskiej w rzymskiej Brytanii. Gdy miał 16 lat, porwali go piraci. Następne sześć lat spędził jako niewolnik w pogańskiej Irlandii. Potem uciekł z niewoli i wrócił do Brytanii, całkowicie odmieniony. Zaczął się uczyć, by zostać księdzem, po czym około 435 r. udał się do Irlandii. Odtąd całe swe życie poświęcił nawracaniu ludu irlandzkiego na chrześcijaństwo. Działał głównie na północy, jako biskup Armagh, lecz siatkę kościołów utworzył w całej Irlandii. Dzięki niemu kraj ten stał się krajem chrześcijańskim. Nie wiadomo, gdzie umarł i gdzie został pochowany. Pozostał jednak w Irlandii najpopularniejszym świętym. W krajach anglojęzycznych obrało go na swego patrona wiele kościołów, łącznie z główną katedrą Nowego Jorku. Jego święto obchodzi się 17 marca. Na obrazach jest często przedstawiany, jak depcze węże, ponieważ jedna z legend mówi, że uwolnił Irlandię od plagi węży.
Pearson
Jako syn duchownego metodystów Lester Bowles Pearson kilka razy w dzieciństwie zmieniał miejsce pobytu. W czasie I wojny światowej był sanitariuszem w wojskach kanadyjskich stacjonujących w Grecji. W 1917 r. przeniesiono go do innej jednostki i przerzucono do Anglii. Po powrocie do Kanady ukończył studia na uniwersytecie w Toronto, po czym próbował swoich sił w dziedzinie prawa, biznesu i w szkolnictwie. Ostatecznie podjął pracę w służbie zagranicznej. Jako dyplomata przebywał w Londynie i Waszyngtonie. Po utworzeniu w 1945 r. Organizacji Narodów Zjednoczonych reprezentował w niej Kanadę, a w 1952 r. został przewodniczącym Zgromadzenia Ogólnego NZ. Przyczynił się do zakończenia wojny w Korei. W czasie konfliktu izraelsko--egipskiego doradził wysłanie na Bliski Wschód sił pokojowych ONZ. Inicjatywa okazała się skuteczna i Pearsona uhonorowano za nią w 1957 r. pokojową Nagrodą Nobla.