Pakty
Jednym z najbardziej agresywnych bloków jest niewątpliwie Pakt Północnoatlantycki NATO (North Atlantic Treaty Organization), wojskowo-polityczny sojusz 15 państw zachodnich. Połączył on kraje bardzo od siebie odległe -- rozdzielone oceanem, krańcowo różne obszarem, potencjałem gospodarczym, siłą militarną. Oto przykłady: mocarstwo atomowe Stany Zjednoczone i mikroskopijny Luksemburg, zwycięskie w drugiej wojnie światowej państwa anglosaskie czy Francja i zdruzgotane Włochy, później Niemcy Zachodnie. Było to niezwykłe — ale nieprzypadkowe sprzymierzenie. Wynikało ono z wielu względów politycznych, militarnych, ideologicznych, ekonomicznych. Układ w sprawie powołania paktu został podpisany w Waszyngtonie (USA) 4 kwietnia 1949 r. i wszedł w życie 24 sierpnia 1949 r. Jego pierwotnymi członkami były następujące państwa: Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Francja, Włochy, Belgia, Holandia, Luksemburg, Portugalia, Norwegia, Dania Islandia i Kanada. 18 lutego 1952 r. do NATO przystąpiły Turcja i Grecja. Po wejściu w życie Układów Paryskich w 1954 r. i utworzeniu Unii Zachodnioniemieckiej członkiem paktu została Republika Federalna Niemiec (od 5 maja 1955 r.).
Zasięg i cele wojny psychologicznej
Rozpatrując wojnę psychologiczną pod kątem jej zasięgu i celów wojskowo-politycznych, rozróżnia się (wg podziału zastosowanego w USA) jej trzy zasadnicze rodzaje: strategiczną, taktyczną oraz działania konsolidacyjne. Strategiczna wojna psychologiczna obejmuje swym zasięgiem ludność cywilną i siły zbrojne jednego państwa, grupy krajów lub całej koalicji, np. główne ostrze walki skierowane jest przeciwko państwom i armiom Układu Warszawskiego. Cechą charakterystyczną strategicznej wojny psychologicznej jest to, że planuje sieją długofalowo i obejmuje ona wszystkie dziedziny życia danego kraju lub koalicji. Prowadzi sieją zarówno w czasie pokoju, jak i podczas wojny. W odniesieniu do Polski imperializm prowadzi operacje psychologiczne o zasięgu strategicznym. Taktyczna wojna psychologiczna ma najczęściej zastosowanie w trafcie działań wojennych i wymierzona jest bezpośrednio przeciwko siłom zbrojnym i ludności cywilnej, znajdującym się w rejonach objętych konfliktem zbrojnym. Inaczej mówiąc — taktyczna wojna psychologiczna związana jest bezpośrednio z działaniami bojowymi na polu walki i stanowi ich integralną część.
Przykład stosowania wojny psychologicznej
Typowym przykładem stosowania taktycznej wojny psychologicznej był Wietnam. Amerykanie prowadzili tam przeciwko partyzantom, obok agresji zbrojnej, szereg operacji psychologicznych o znaczeniu taktycznym. Również Niemcy hitlerowskie prowadziły w okresie drugiej wojny światowej taktyczną wojnę psychologiczną przeciwko Polsce, Związkowi Radzieckiemu i innym państwom koalicji antyhitlerowskiej. Analogiczne działania prowadził Izrael w czasie agresji na Bliskim Wschodzie w 1967 r. i później. Wojna psychologiczna o znaczeniu konsolidacyjnym prowadzona jest z reguły wśród własnej ludności cywilnej lub na obszarach podbitych. Jej podstawowym zadaniem jest zwalczanie postępowych ruchów, dyskredytowanie czołowych przywódców postępowych partii oraz pozyskiwanie społeczeństwa i sił zbrojnych dla realizacji imperialistycznych i agresywnych planów rządów burżuazyjnych! Psychologiczne działania konsolidacyjne posiadają ważny aspekt militarny, albowiem mają zapobiec panice i dezorientacji oraz mobilizować ludność do wałki zbrojnej. Szczególną rolę mają one odgrywać w wojnie rakietowo-jądrowej, podczas której mogą wystąpić masowe zniszczenia i duże straty ludzkie. Imperializm poprzez konsolidacyjne działania psychologiczne pragnie przygotować własne społeczeństwa i armie.