Matka Teresa
Agnes Ganxhe Bojaxhiu została zakonnicą, mając 12 lat. Przybrała wówczas imię Teresa. W 1928 r. wysłano ją do Indii, by nauczała w szkole w Kalkucie. Pewnego dnia poczuła, że Bóg pragnie, by pracowała wśród najbiedniejszych, zapomnianych ludzi miasta. W 1948 r. poprosiła władze Kościoła rzymskokatolickiego o pozwolenie opuszczenia klasztoru. Otrzymała na to zgodę po dwóch latach. Tymczasem nauczyła się pielęgniarstwa i z kilkoma rupiami w kieszeni ruszyła do slumsów Kalkuty. Przygarnęła tam pięcioro opuszczonych dzieci i umieściła je w mieszkaniu znajomych. Liczba biednych wymagających opieki wzrastała. Z pomocą Teresie pospieszyły nauczycielki i dziewczęta z jej dawnej szkoły. W 1950 r. Kościół dał jej zezwolenie na założenie Kongregacji Misjonarek Miłosierdzia. W 1952 r. otworzyła w Kalkucie hospicjum (dom dla nieuleczalnie chorych) oraz kolonię trędowatych, nazwaną Shanti Nagar (Miasto Pokoju). Łącznie Matka Teresa założyła w Indiach i innych częściach Azji, w Ameryce, Europie i Australii ponad 60 szkół, sierocińców i domów dla umierających. Wszystkie one są utrzymywane z darów i innych form dobrowolnego wsparcia.
Tycjan
Tycjan (właściwie Tiziano Yecellio) urodził się w ubogiej górskiej wiosce na północ od Wenecji. Jego rodzina nie była bogata, ale cieszyła się szacunkiem, bo ojciec zajmował stanowisko urzędnicze. Tycjan uczył się malarstwa w pracowni Giovanniego Belliniego, najsłynniejszego podówczas malarza weneckiego. Kiedy Bellini zmarł w 1516 r., zajął jego miejsce jako oficjalny malarz miasta. Jego prace, wykonywane dla kościołów i rodów weneckich, zyskały taką sławę, iż zaczęli u niego zamawiać obrazy królowie i arystokraci z całej Europy. Tycjan zerwał z obowiązującymi dotychczas zasadami kompozycji. Swoim nowoczesnym, śmiałym stylem głęboko oddziałał na ówczesnych malarzy. Używał farb olejnych o wspaniałych lśniących barwach, odpowiadających świetności i bogactwu dawnej Wenecji. Wiele późniejszych obrazów wykańczał palcami, nie pędzlem. Malował obrazy religijne, historyczne, alegoryczne, portrety. Rozwinął w malarstwie weneckim tematykę mitologiczną. W dojrzałym okresie twórczości osiągnął doskonałość formy. Był tak bardzo ceniony, że cesarz Karol V schylił się, by podnieść mu pędzel.
Tolkien
John Ronald Reuel Tolkien miał 3 lata, kiedy wraz z młodszym bratem i matką wrócił z Afryki Południowej do Anglii. Ojciec miał do nich dołączyć później, lecz zmarł przed wyjazdem z Afryki. Rodzina żyła więc w biedzie w małej wiosce w Warwickshire. Gdy Tolkien miał 12 lat, zmarła mu także matka. Chłopcami zaopiekował się ksiądz, który zapewnił im dobre wykształcenie. Tolkien interesował się starożytny-mijęzykami i ta fascynacja towarzyszyła mu przez całe życie. Studiował literaturę klasyczną na uniwersytecie w Oksfordzie, a potem - w czasie I wojny światowej - służył w wojsku. Następnie wrócił do Oksfordu i został najpierw profesorem języka i literatury staroangielskiej (1925-1929), a później także nowoangielskiej (1945-1959). Dla rozrywki i zabawienia swoich dzieci wymyślał opowieści o różnych dziwnych istotach, takich jak elfy i hobbity, które posługiwały się własnymi językami i miały różne przygody. Jego pierwsza powieść fantastyczna Hobbit ukazała się w 1937 r.