Wojna psychologiczna nie odnosi się tylko do okresu pokojowego. Ważne zadania ma ona spełniać także w czasie konfliktu zbrojnego. Główne państwa NATO traktują wojnę psychologiczną jako integralną część składową walki zbrojnej, jako specjalną broń, której celem jest wspieranie wojsk walczących przeciwko państwom i armiom Układu Warszawskiego. W okresie ewentualnej agresji zbrojnej ma ona stanowić istotny element przygotowania, wspierania, a w niektórych okolicznościach nawet zastępowania operacji bojowych na polu walki. Wojna psychologiczna, która do 1945 r. stanowiła pomocniczy środek w przygotowaniu i rozstrzyganiu konfliktów zbrojnych, podniesiona została w okresie powojennym, a przede wszystkim w ostatnich latach, do rangi „czwartej siły" — obok dyplomacji, ekonomiki i wojska. Miejsce i rola wojny psychologicznej w całokształcie polityki imperializmu są szczególne, albowiem realizuje ona za pomocą pokojowych środków cele, które nie mogą być osiągnięte na drodze zbrojnej agresji.

Dwa kierunki wojny psychologicznej

Aktualnie działalność ośrodków wojny psychologicznej prowadzona jest w dwóch zasadniczych kierunkach. Pierwszy — to przygotowanie i prowadzenie walki ideologicznej przeciwko ludności i siłom zbrojnym państw socjalistycznych, przy czym działania destrukcyjne należy rozpatrywać w aspekcie osłabienia naszej gotowości obronnej, a wiec jako specyficznej formy przygotowywania się imperializmu do agresji zbrojnej. Drugi — to bezwzględne zwalczanie postępowych ruchów i poglądów wśród własnych społeczeństw oraz przygotowywanie ich do bezwzględnej rozprawy z komunizmem. Wojna psychologiczna rozciąga się także na kraje neutralne i niezaangażowane. Dąży — z jednej strony — do stosowania terroru politycznego wobec sił postępowych, np. Chile, do 1974 r. Wietnam Płd., z drugiej zaś — do pozyskania dla własnych celów tych krajów, które zamierzają prowadzić samodzielną i niezależną politykę od USA. np. Portugalia, Grecja. Specjaliści od wojny psychologicznej opracowali cały katalog metod, za pomocą których zamierzają osiągnąć swe cele polityczno-militarne.

Zimna wojna

Konkretnym wyrazem zimnowojennej polityki stała się „doktryna Trumana" i „plan Marshalla", w których to koncepcjach znalazły swój wyraz zamiary imperialistów Stanów Zjednoczonych — zdobycia panowania nad światem. „Doktryna Trumana" zakładała wszechstronne poparcie dla reakcyjnych reżimów na całym świecie oraz zawierała wezwanie do walki przeciwko krajom socjalistycznym. Natomiast za pomocą „planu Marshalla" monopoliści amerykańscy pragnęli ujarzmić narody Europy pod względem politycznym i gospodarczym; pod przykrywką pomocy gospodarczej chcieli doprowadzić do restauracji kapitalizmu w krajach demokracji ludowej. Agresywne zamiary imperialistów znalazły najbardziej dobitny wyraz w montowaniu sojuszów wojskowo-politycznych, ostrzem swym skierowanych przeciwko państwom wspólnoty socjalistycznej. Montowanie agresywnych bloków stało się więc jawnym wyrazem dążności do przeniesienia rywalizacji dwóch systemów z płaszczyzny ideologicznej i gospodarczej na płaszczyznę szczególnie niebezpieczną — wojskową.