Indhira Gandi
Indira Priyadarshani była jedynym dzieckiem Pandita Jawaharlala Nehru, pierwszego premiera w dziejach Indii. Po śmierci matki stała się wierną towarzyszką i powiernicą ojca. Poślubiła dziennikarza Feroze'a Gandhiego, który zmarł w 1960 r. Podobnie jak jej ojciec, mocno angażowała się w politykę; w 1959 r. wybrano ją na przewodniczącą Indyjskiego Kongresu Narodowego, głównej partii politycznej w kraju. W 1964 r. została ministrem informacji i środków przekazu. Dwa lata później objęła stanowisko premiera. Przez kilka lat odnosiła sukcesy i cieszyła się popularnością. Nie podobało się to jej przeciwnikom w partii, którzy uważali, że ma zbyt dużo władzy. W 1975 r., w obliczu narastającej opozycji, ogłosiła stan wyjątkowy, a osoby niechętne jej polityce wtrąciła do więzienia. Tym posunięciem zraziła do siebie wiele Hindusów. W rezultacie w 1977 r. ona i jej partia poniosły klęskę w wyborach powszechnych. Indira Gandhi utraciła nawet miejsce w parlamencie.
Greta Garbo
Greta Gustafsson urodziła się w Szwecji i wychowała w Sztokholmie. Początkowo pracowała jako modelka, lecz wkrótce zaczęła występować w tamtejszych filmach. Potem przeniosła się do Hollywood, gdzie została gwiazdą romantycznych filmów niemych, takich np. jak Żar miłości (1927). W epoce filmu dźwiękowego szwedzki akcent Garbo sprawił, że powierzano jej role dystyngowanych europejskich dam, np. szwedzkiej królowej w Królowej Krystynie (1933) czy naznaczonej tragicznym losem Anny Kareniny w filmie o tym samym tytule (1935). Wystąpiła w 24 hollywoodzkich filmach. Słynęła z chłodnej urody i pełnej powagi ekspresji. Była bardzo skryta i nie znosiła rozgłosu. Filmy, w których wystąpiła, zyskah większą popularność w Europie niż w Ameryce, jednakże z chwilą przystąpienia USA w 1941 r. do II wojny światowej w większości krajów europejskich zabroniono ich wyświetlania.
Giuseppe Garibaldi
Giuseppe Garibaldi pochodził z rodziny rybaków, było więc naturalne, że obrał zawód marynarza. W 1832 r. został kapitanem żeglugi morskiej. W tym czasie zaczęła nurtować go myśl o zjednoczeniu oddzielnych państewek włoskich w jedno państwo. W 1834 r. wziął udział w powstaniu sabaudzkim, a po jego stłumieniu zbiegł do Francji, następnie do Ameryki Południowej. Wiódł tam żywot dość awanturniczy, trochę zajmując się hodowlą bydła, ale głównie walcząc w oddziałach rebeliantów. Wykradł nawet zamężną kobietę, którą później poślubił. Zyskał rozgłos jako odważny, lecz nieco lekkomyślny bojownik. W 1848 r. wrócił do Włoch i zorganizował oddział ochotników do walki z Austriakami. W następnym roku wziął udział w obronie Rzymu przed wojskami francuskimi; w konsekwencji w 1849 r. zmuszony był wyemigrować. Powrócił do Włoch w 1854 r. i osiedlił się na wyspie Caprera.