Głód
Największym wrogiem ludzi w gettach był głód Niemcy stale ograniczali ilość dostarczonej do getta żywności systematycznie też podnosili też ich ceny. Dzienna wartość kaloryczna wynosiła w getcie warszawskim około 200 kalorii na osobę. Warto pamiętać, że minimum kaloryczne ustalone dla człowieka niepracującego, ustalone przez Komitet Ekspertów Ligii Narodów przed wojną wynosiło 2400 kalorii dziennie. Brak żywności uzupełniano, więc na czarnym rynku, kupując ją po zawyżonych cenach. Ofiarami głodu najczęściej dzieci, osoby samotne, oraz ludność przesiedlona z innych miejscowości. Innym powodem wysokiej śmiertelności były choroby zakaźne. Stałym problemem służb medycznych było zapobieganie tyfusowi, durowi, gruźlicy i innym chorobom. Zatrważające warunki rytownicze, ciasnota, niedożywienie, a także przymusowa bezczynność przyczyniały się do wzrostu śmiertelności mieszkańców gett. Do 1942 roku w wyniku głodu i chorób zmarło ponad 100 tysięcy Żydów.
Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej
Latem 1941 roku zapadła decyzja o ostatecznym rozwiązaniu kwestii żydowskiej w Europie. Do pierwszych masowych mordów doszło latem i jesienią 1941 roku, na terytorium ZSRR. W ślad za oddziałami Wehrmachtu na froncie wschodnim pojawiły się cztery zmotoryzowane grupy, do zadań, których należało likwidowanie lub dokonywanie aresztowań przeciwników III Rzeszy: polskiej inteligencji, komunistów, cyganów i Żydów. Rozstrzeliwali oni masowa Żydów. Postanowiono wykorzystać doświadczenia z realizacji programu państwowej eutanazji prowadzonego w Niemczech w 1939 roku. Polegała ona na uśmiercaniu przez lekarzy osób uważanych za nieuleczalnie chore, niedorozwinięte i chore psychicznie. Duszono je tlenkiem węgla w komarach gazowych by następnie spalić ich ciała. Do końca 1941 roku zabito w ten sposób 70 tysięcy ludzi. Pod koniec 1941 roku przeprowadzono próby zagazowania ludzi w mobilnych komorach gazowych. We wrześniu też przeprowadzono pierwsza próbę zabicia ludzi gazem cyjanowodoru nazwanym cyklonem B.
Ośrodki natychmiastowej zagłady
Machina totalnej zagłady ruszyła wiosną 1942 roku. Podjęto decyzję o deportacji ludności żydowskiej do obozów zlokalizowanych na okupowanych ziemiach polskich. Miała nastąpić akcja oczyszczania Europy z ludności żydowskiej, którą zamierzono osiągnąć przez wyniszczenie Żydów w obozach koncentracyjnych i ośrodkach zagłady. Ukończono budowę trzech ośrodków natychmiastowej zagłady, W Sobiborze i Treblince. Od wczesnej wiosny 1942 roku ofiary gett gnano w bydlęcych wagonach do ośrodków zagłady. Na placu przyjęć odbierano im podręczny bagaż i ubranie. Nieliczni silni i zdrowi mężczyźni mieli szansę jeszcze kilka dni, bo wykorzystywano ich do bardzo ciężkiej pracy, po czym mordowano. Pozostałych personel obozowy prowadził do tak zwanych łaźni, które w rzeczywistości były komorami gazowymi. Tu mordowani byli gazem spalinowym wytworzonym przez czołgowe silniki Diesla.