Fryderyk I Barbossa
W średniowieczu Niemcy i północna część Włoch tworzyły jedno imperium, tzw. święte cesarstwo rzymskie. W Niemczech dużą rolę odgrywali książęta, ponieważ to oni wybierali króla, którego następnie papież koronował na cesarza. Fryderyk był synem księcia Szwabii w południowo-zachodnich Niemczech i bratankiem cesarza Konrada III. Kiedy cesarz zmarł w 1152 r., książęta obrali go królem, a papież Adrian IV koronował w Rzymie na cesarza. Włosi nazwali go Barbarossa, czyli Rudobrody. Fryderyk wielokrotnie próbował wzmocnić swoją władzę we Włoszech, lecz w 1177 r. był zmuszony, po długich, upokarzających zmaganiach, z papiestwem, podporządkować się papieżowi Aleksandrowi III, który nie uznawał jego roszczeń. Niemniej udało mu się umocnić swą pozycję w Niemczech. Osiągnąwszy to, powierzył sprawy cesarstwa synowi, a sam udał się na wyprawę krzyżową. W Ziemi Świętej odniósł dwa ważne zwycięstwa nad muzułmanami, później jednak utonął podczas przeprawy przez rzekę. Fryderyk II Wielki Fryderyk II był synem i następcą tronu Fryderyka Wilhelma I, króla Prus. Ziemie Prus były rozproszone. Obejmowały tereny wokół Berlina, ale też leżące dalej na wschodzie. Fryderyk miał smutne dzieciństwo. Jego ojciec większość czasu poświęcał swej armii, a poza tym był człowiekiem brutalnym. Pogardzał synem, gdyż Fryderyk od militariów wolał książki, muzykę i sztuki piękne. Znakomicie grał na flecie, sam także komponował (m.in. marsze i koncerty). Zmuszony do odbycia szkolenia wojskowego, próbował od tego uciec i o mało nie został stracony jako dezerter. W przyszłości jednak miał się okazać jednym z najświetniejszych żołnierzy w dziejach. Gdy Fryderyk został królem, poszedł w ślady ojca. Podbił Śląsk - bogate tereny na południowy wschód od Berlina - rządzony wówczas przez Austrię, i utrzymał go mimo tzw. wojen śląskich. W 1772 r. Prusy dokonały, wraz z Austrią i Rosją, rozbioru Polski. Fryderykowi przypadły tzw. Prusy Królewskie (bez Gdańska i Torunia) oraz część Wielkopolski. W ten sposób Prusy znacznie się powiększyły i wzbogaciły. Stały się też jedną z największych potęg militarnych w Europie. Chociaż Fryderyk był władcą silnym i despotycznym - prawie dyktatorem -dbał jednak o swoich poddanych. Przeprowadził reformy systemu prawnego, wspierał przemysł i rolnictwo, wykazywał też tolerancję wobec różnowierców. Napoleon Bonapatre Urodził się 15 sierpnia 1769 r. w Ajaccio na Korsyce, zmarł natomiast. 5 maja 1821 roku., o w Longwood na Wyspie Świętej Heleny. Zasłynął jako pierwszy konsul Republiki Francuskiej 1799-1804, był również cesarzem Francuzów w latach 1804-1814, a także 1815, prezydent i królem Włoch w latach 1805-1814. Kawaler Orderu Orła Białego. Jego postać wywoływała i nadal wywołuje wiele kontrowersji. Jest bowiem uważany z jednej strony za jednego z najwybitniejszych mężów stanu, przywódców, strategów wojny, reformatorów ustroju państwowego i prawa, drugiej natomiast, za egotystę, tyrana, oraz wielkiego agresora. W polskiej tradycji niepodległościowej, oraz romantycznej, z uwagi na wiązanie z osobą Napoleona, szczególnie w okresie zaborów ogromnych nadziei społeczeństwa polskiego na odzyskanie niepodległości, idea napoleońska oraz uwielbienie dla osoby Napoleona było wręcz przejawem patriotyzmu, a także miłości do Ojczyzny oraz wyrazem poczucia tożsamości narodow.