Filip II
Od 1556 do 1598 r. Filip II był najpotężniejszym i najbogatszym władcą chrześcijańskiej Europy. W skład jego imperium wchodziły: część Włoch, Niderlandy i olbrzymie obszary południowej i środkowej Ameryki, a także Hiszpania i Portugalia. Po 1559 r. król większość czasu spędzał w obu ostatnich królestwach, głównie jednak w specjalnie wybudowanym pałacu--klasztorze Eskurialu w pobliżu stolicy Hiszpanii, Madrytu. Filip był żarliwym katolikiem w czasach, gdy Europę pustoszyły wojny religijne. Umacniał katolicyzm przy pomocy inkwizycji. Prowadził liczne wojny z Anglią, Holandią, Francją i Turkami, częściej jednak z przyczyn militarnych niż religijnych. Panował blisko 40 lat; okres ten nazywa się „złotym wiekiem" Hiszpanii. Liczne wojny jednak, a zwłaszcza klęska „niezwyciężonej" armady, pokonanej przez flotę angielską, zrujnowały gospodarkę kraju i ostatecznie położyły kres mocarstwowej pozycji Hiszpanii. Drugą żoną Filipa była angielska królowa Maria I Tudor.
William Pitt Starszy
William Pitt nie znosił szkoły, a z uniwersytetu odszedł po roku studiów. Jako syn członka parlamentu poszedł w ślady ojca w wieku zaledwie 27 lat. Wkrótce zdobył sławę świetnego mówcy. Nigdy nie lękał się nawet najbardziej wpływowych ludzi, z królem włącznie. W odróżnieniu od innych członków parlamentu, był bardzo uczciwy i do końca pozostał człowiekiem niezamożnym. Nigdy nie dał się przekupić, choć w owym czasie kwitła korupcja. W 1756 r. - w okresie wojny 7-letniej między Wielką Brytanią i Francją – Pitt został ministrem spraw zagranicznych. Powierzono mu pokierowanie sprawami wojny. Wywiązał się z niego doskonale. Wzmocnienie floty przyczyniło się do zwycięstw nad Francuzami w Indiach, Ameryce, Indiach Zachodnich oraz Europie. W 1766 r. Pitt otrzymał tytuł hrabiego Chatham i przyjął z rąk Jerzego III nominację na premiera. Dwa lata później zrezygnował z tego stanowiska ze względu na zły stan zdrowia.
William Pitt młodszy
William Pitt młodszy, syn Williama Pitta starszego, został członkiem parlamentu w 1781 r., mając zaledwie 22 lata. Takjak ojciec, był świetnym mówcą. Król Jerzy III, doceniając jego zdolności, zaproponował mu w 1783 r. stanowisko premiera. Tym samym 24-letni Pitt stał się najmłodszym premierem w dziejach Anglii. Pozostał na tym stanowisku 17 lat. Przeprowadził reformy wewnętrzne, m.in. uporządkował finanse państwa oraz skutecznie zwalczał przemyt i korupcję. Kiedy w 1793 r. Francja wypowiedziała Anglii wojnę, Pitt podjął zdecydowane działania i utworzył koalicję antyfrancuską, złożoną z Rosji, Szwecji i Austrii, nie zdołał jednak pokonać Francuzów. By nie dopuścić do przeniesienia idei rewolucyjnych na grunt angielski, wprowadził cenzurę prasy, surowo zwalczał także ruchy demokratyczne (bywało, że bez sądu zamykał ludzi w więzieniu).