Dwunastego czerwca bolszewicy zastrzelili wielkiego księcia Michała i jego sekretarza. Zapadł również wyrok na cara i jego najbliższych. Nowy dowódca straży, Jankiej Jurowski, jeden z przywódców tajnej policji politycznej w rejonie Uralu czwartego lipca otrzymał rozkaz, zatwierdzony w Moskwie, a wydany przez uralski komitet partyjny, by zgładzić carską rodzinę. W niedzielę kazał Romanowom, aby schronili się do piwnicy twierdząc, że w mieście rozpoczęły się rozruchy. Dziś już wiadomo, jak dalej przebiegały następne wydarzenia. Odnaleziono raport Jurowskiego, sporządzony w 1920 roku, który opublikowano dopiero w 1980 roku w czasie rządów Gorbaczowa. Zgłosili się świadkowie, którzy uzupełnili obraz egzekucji. Wiadomo również, że kiedy wynoszono zwłoki z piwnicy okazało się, że córki cara żyją. Żołnierze wcześniej otworzyli dym, żeby wywiało dym prochowy i nie chcieli już strzelać, obawiając się, że ludzie na zewnątrz mogą usłyszeć, dlatego jedną z córek Jurowski zadźgał nożem, inne dobili żołnierze bagnetami. Minęło kilkadziesiąt lat, zanim udało się odnaleźć zwłoki carskiej rodziny. Trzynastego lipca 1991 roku wygrzebano jedenaście szkieletów. Dokładne badania nie pozostawiały wątpliwości, że były to szczątki cara, żony i trojga dzieci. Potwierdziły to badania DNA, jakie przeprowadzono w Anglii.

Wiele niewiadomych

Nie wiadomo, co stało się z pozostałą dwójką dzieci: Aleksym i Anastazją. Najprostsza odpowiedź brzmiałaby, że zamordowano ich, lecz dotąd nie udało się odnaleźć ich zwłok. Jednakże istnieje możliwość, że uniknęli śmierci. Prawdę o losie Mikołaja II poznaliśmy dopiero po blisko osiemdziesięciu latach, może więc kiedyś dowiemy się, co stało się naprawdę z dwojgiem carskich dzieci. Być może kiedyś poznamy także losy niezwyklej fortuny Romanowów, częściowo rozgrabionej przez bolszewików, lecz wciąż ogromnej, istniejącej gdzieś na świecie. Już niejednokrotnie docierały informacje, że najmłodsza z carskich córek żyje. Było także wiele osób, które się za nią podawały. Nie wiadomo, czy rzeczywiście któraś z nich była Anastazją, czy nie, a przynajmniej nie podano tego do publicznej wiadomości. Całkiem możliwe że są ku temu jakieś konkretne pobudki, aby temat ten nadal został owiany tajemnicy. Trudno przypuszczać, aby chore na hemofilię dziecko mogło dożyć spokojnie starości. Jest to choroba niezwykle ciężka i z reguły lekarze nie dają dużych szans na przeżycie. Przy obecnej medycynie sytuacja ma się już nieco inaczej. Bardzo tragiczna jest historia ostatnich władców absolutnych Rosji. Jest t niej tyle samo tragizmu, co niewiadomych. Po obaleniu caratu Rosja spod jednego terroru dostała się pod drugi, tak samo, a nawet jeszcze bardziej niszcząc naród.

Wielki zamach

Zamach na Lenina w sierpniu 1918 roku znacznie przyszpieszyl dzialania.W Rosji ruszyla wielka machuina czerwonego terroru. Sydney Rayly w 1901 roku rozpocząl wspólpracę z brytyjskimi tajnymi służbami, a w maju 1918 roku dotarl do Moskwy, aby organizować tam antybolszewickie podziemie. Nie zdawal sobie sprawy, że od samego początku był obserwowany przez ludzi Dzierżyńskiego. Nie możńa powiedzieć, aby aresztowanie go, po zamachu na Lenina było rozsądnym posunięciem, ale Lenin wydal taki rozkaz. Dzierżyński kategorycznie zabronil stosowania jakich kol wiek tortu w obawie przed reakcją zachodu. Radziecka kronika filmowa z września 1918 roku pokazala Lenina krótko po zamachu na jego życie. Miala ona przekonać społeczeństwo, że wódz szybko odzyskal pelnię sil, aby kierować rewolucją. Czerwony terror ogarnial cale rosyjskie społeczeństwo; odwet był tym bardziej brutalny, że ofiara zamachu padl ró1)nież Michail Uricki, szef piotrogrodzkiej tajnej policji. W ciągu dwóch dni po zamachach zamordowano pięciuset więźniów politycznych, aresztowano wszystkich, podejrzanych o wspólpracę z wywiadem państw zachodnich.

Tagi: zamach, dzieci, lenin

Mapa serwisu

Za oskarżenia, jakie przedstawiono Berii groziła kara przez rozstrzelanie. Dwudziestego czwartego grudnia prasa radziecka poinformowała, że przewód sądowy potwierdził oskarżenia w stosunku do Berii, zatem Berię oraz jego sześciu wspólników skazano na karę śmierci. Tajemnica, jaką okryto postępowanie sądowe sprawiła, że przez wiele lat nie było jasne, czy Ławrientij Beria dożył tego procesu. Dzisiaj wiemy już o wiele więcej na temat jego losu. Egzekucja została wykonana tuż po wydaniu wyroku, dwudziestego trzeciego grudnia 1953 roku. General Paweł Baticki, który uśmiercił skazanego strzałem z pistoletu napisał w raporcie do Chruszczowa, ze stało się to na klatce schodowej bunkra, gdy wyprowadzano Berię z pomieszczenia, w którym zapadł wyrok. Baticki kłamał, gdyż nie mógł strzelać na wąskich schodach w betonowym bunkrze w obawie przed rykoszetem. Prawdy nie napisał dlatego, bo zapewne nie chciał, aby Chruszczow podjął podejrzenia, że w ciągu kilku godzin, jakie upłynęły między wydaniem wyroku, a wykonaniem, skazany zdradził fakty, kompromitujące nowych władców Kremla. W rzeczywistości Baticki, któremu towarzyszyło kilku oficerów wprowadził Berię do celi, wręczając mu bieliznę oraz garnitur potem ręce skul kajdankami i zaczęto strzelać. Pierwszy strzał Batickiego był śmiertelny, a reszta strzelała do trupa. W taki właśnie sposób zginał Ławrientij Beria, ten który szastał na prawo i lewo milionami niewinnych ludzkich żyć.

Pracy i chleba.

W Niemczech i w Austrii działało pod koniec dziewiętnastego wieku wiele organizacji, które łączyły ideologię rasistowską z praktykami okultystycznymi. Idee te stały się popularne dopiero po pierwszej wojnie światowej. Potężne ongiś cesarstwo niemieckie zostało po wojnie rozbrojone i zdane na laskę zwycięskich państw. Ulicami do niedawna zamożnych miast Rzeszy snuli się inwalidzi wojenni, przypominający upiory innego świata. Kto dorastał w Berlinie lat dwudziestych, doskonale zapamiętał widoki z ulic miasta: kaleki, ofiary pierwszej wojny światowej, żebracy bez rąk i nóg, pozbawieni środków do życia; z każdego kąta wyglądała bieda. Wiele milionów ludzi pozostawało bez pracy, działała inflacja, we znaki dawała się recesja gospodarcza, głód i nędza. Przed dojściem Hitlera do władzy było wiele demonstracji ulicznych, których przyczyną było cierpienie ludzi, wysokie bezrobocie i bieda. Ludzie szukali koźla ofiarnego, wzmagał się strach i nieufność wobec obcych. O poparcie mas wałczyły wszystkie ugrupowania polityczne w Niemczech. Po otrzymaniu wyróżnienia za służbę podczas wojny Hitler wraz ze swoją jednostką znalazł się w Monachium. Władze wojskowe poleciły mu infiltrować organizacje lewicowe. Zadanie, jakie otrzymał zadecydowało o jego dalszym życiu. Miał donosić na wtedy jeszcze niewielką organizację polityczną o nazwie Niemiecka Partia Robotników.

Nowa partia, nowy przywódca.

Niemiecka Partia Robotników była ugrupowaniem skrajnie prawicowym, a Hitlerowi spodobały się jej hasła. Wstąpił do niej i został jej przywódcą. Jeden z pierwszych wieców na którym przemawiał Hitler obserw3owal zgorzkniały weteran wojenny Rudolf Hess. Hess był przekonany, że energiczny mówca, którego usłyszał jest z dawna oczekiwanym mesjaszem, przepowiadanym przez niemieckich okultystów. Hess i rasistowski filozof Rozenberg wspierali jedno z ważniejszych ugrupowań, tak zwane Towarzystwo Tule, które wypatrywało germańskiego proroka i wierzyło w odnowę aryjskiej rasy panów. Jego członkowie praktykowali astrologię, wyznawali kult słońca, pozostawali wierni wiedzy tajemnej wierząc, że dzięki temu osiągną swój cel. Ich Godlem był sztylet, przedstawiony na tle swastyki, czyli równoramiennego krzyża o załamanych ramionach. Towarzystwo, które zrzeszało członków monachijskiej elity finansowało Niemiecką Partię Robotników. W 1920 roku partia Hitlera oficjalnie zmieniła nazwę na Narodowo Socjalistyczna Niemiecka Partia Robotników, NSDAP, znaną, jako partia nazistowska. Pod wodzą Hitlera naziści szybko urośli w silę. Płomienne przemówienia przyciągały coraz więcej ludzi. Hitler był silnym, charyzmatycznym przywódcą, na jakiego czekano od końca pierwszej wojny światowej. Jak wielu Niemców i Austriaków w owym czasie, Hitler wyrastał w środowisku już wrogim wobec judaizmu.