Dywersja
Do prowadzenia dywersji ideologicznej wykorzystywane są także rozgłośnie radiowe i ośrodki propagandowe innych państw kapitalistycznych. Warto wspomnieć o wzmożonej działalności rozgłośni radiowych BBC, Głos Ameryki, Madryt i innych. Szeroką działalność propagandową rozwija ośrodek syjonistyczno-rewizjonistyczny w Wiedniu. Podobne centra antypolskie istnieją w krajach skandynawskich, na terenie Wielkiej Brytanii, w Belgii i innych państwach burżuazyjnych. Państwa imperialistyczne oprócz cywilnych ośrodków walki ideologicznej dysponują militarnym aparatem wojny psychologicznej, który podporządkowany jest władzom wojskowym. Takim aparatem dysponuje armia amerykańska, Bundeswehra, armia brytyjska i inne armie NATO. Siły i środki wojny psychologicznej przeznaczone są w zasadzie do działań na polu walki, tym niemniej dość często angażuje sieje do prowadzenia określonych akcji propagandowych w czasie pokoju. Ma to najczęściej miejsce w okresach napięć międzynarodowych, jak wojna na Bliskim Wschodzie w 1967 r. i 1973 r., w czasie ważnych wydarzeń w krajach socjalistycznych, np. w Czechosłowacji w 1968 r. lub w Polsce w 1970 r. i 1976 r.
Bundeswehra
Ponadto aparat wojny psychologicznej Bundeswehry partycypuje w akcjach propagandowych przeciwko NRD i jej siłom zbrojnym. Należy pamiętać, że militarny aparat wojny psychologicznej najszerzej rozbudowany jest w armii USA i RFN. Te dwie armie dysponują siedmioma dużymi jednostkami wojny psychologicznej (grupy i bataliony), których stan osobowy wynosi parę tysięcy odpowiednio wyszkolonych ludzi. Aparat ten dysponuje własnymi rozgłośniami radiowymi, drukarniami typu polowego, rozgłośniami elektroakustycznymi, rakietami propagandowymi itp. Większość z nich przeszła praktykę bojową w Wietnamie, Kambodży, Laosie, Chile, a także w państwach Afryki. Ten pobieżny przegląd uzmysłowił nam fakt, że imperializm rozbudował szeroką sieć ośrodków propagandowych, których głównym zadaniem jest walka z socjalizmem. Spora część tych ośrodków specjalizuje się w oddziaływaniu ideologicznym na społeczeństwo polskie, w tym również na młodzież i żołnierzy LWP. Bliższa analiza aktualnych kierunków walki ideologicznej wskazuje, że wróg wybiera określone dziedziny naszego życia i na nich koncentruje ostrze swych ataków. Prawdą jest, że w poszczególnych okresach zmieniają się priorytety obiektów ataku, ulegają modyfikacji metody działania, a nawet słownik propagandowy.
Ataki na Polskę
W odniesieniu do naszego kraju ataki te kierowane są przeciwko Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Szczególnie mocno atakowane jest prawo Partii do sprawowania kierowniczej roli w rozwoju naszego kraju i całego społeczeństwa. Realizacja tego kierunku odbywa się poprzez deformowanie naszej rzeczywistości, wyolbrzymianie przejściowych trudności w zaopatrzeniu, perfidną demagogię, której treścią jest dążność do przeciwstawienia partii — społeczeństwu, szkalowanie czołowych przedstawicieli władz partyjnych, związkowych, młodzieżowych i wojskowych. Bazując na plotce i oszczerstwie dąży się do wytwarzania atmosfery podejrzliwości i fermentu. Typowym przykładem takiego rodzaju działania była seria kampanii skierowanych przeciwko PZPR w związku z podejmowaniem ważnych decyzji o charakterze społeczno-ekonomicznym. Np. gdy Partia opracowała po VI Zjeździe plan podnoszenia zarobków dla poszczególnych grup zawodowych i konsekwentnie go realizuje, wrogie ośrodki nawołują do strajków, bojkotu i wysuwania nierealnych żądań. Gdy klasa robotnicza witała 30-lecie PRL, VI i VII Zjazd PZPR dodatkową produkcją — zachodnie ośrodki propagandowe uzasadniały, że jest to niepotrzebne i wzywały do bierności. Nawoływały do bojkotu wyborów do rad narodowych stopnia podstawowego w 1978 r.