Dokument końcowy
Podpisany na przełomie lipca i sierpnia 1975 r. w Helsinkach przez przywódców 33 państw europejskich oraz USA i Kanady dokument końcowy Konferencji obejmuje w praktyce całokształt życia międzynarodowego na naszym kontynencie (zasady stosunków politycznych, współpraca gospodarcza, kulturalna, naukowa, oświatowa, kontakty między ludźmi, informacja oraz niektóre zagadnienia wojskowe). Jest ten dokument kodeksem zasad stosunków międzypaństwowych, otwierających nową epokę współpracy wszystkich krajów naszego kontynentu dla rozwiązania wspólnych problemów. Omawiany dokument składa się z czterech części: 1) zagadnienia dotyczące bezpieczeństwa w Europie, 2) współpraca w dziedzinie gospodarki, nauki i techniki oraz środowiska naturalnego, 3) współpraca w dziedzinie kontaktów, informacji, kultury i oświaty, 4) następstwa Konferencji. Uzgodnienie problemów międzynarodowych z udziałem 35 państw było przedsięwzięciem niełatwym. Kraje kapitalistyczne zawsze dążyły do tego, aby postanowienia Konferencji odzwierciedlały osiągnięty w Europie po zakończeniu okresu „zimnej wojny" stan odprężenia między państwami socjalistycznymi i kapitalistycznymi.
Dywersja ideologiczna imperializmu prowadzona przeciwko Polsce i państwom Układu Warszawskiego
Zmuszenie państw kapitalistycznych do respektowania pokojowego współistnienia i poszanowania porządku europejskiego, jaki ukształtował się po II wojnie światowej, nie oznacza, że wyrzekły się one bardziej zamaskowanych i podstępnych form walki z socjalizmem. W aktualnej sytuacji międzynarodowej imperializm przeniósł punkt ciężkości na płaszczyznę ideologiczną, w sferę kultury, moralności, obyczajów, stosunków handlowych, rozrywki itp. Front walki ideologicznej stał się obecnie zasadniczą płaszczyzną konfrontacji dwóch systemów ustrojowych w skali światowej. Toczy się więc walka o świadomość, o obywatelską postawę każdego człowieka, całej młodzieży i wszystkich grup zawodowych. W strategicznych i taktycznych planach imperializmu Polska stanowi jeden z ważniejszych obiektów oddziaływania ideologicznego. Nasz kraj ze względu na ważną pozycję w koalicyjnym systemie obronnym państw socjalistycznych jest szczególnie ostro atakowany przez ośrodki dywersji ideologicznej. O dużym zainteresowaniu Polską świadczy m. in. to, że przeciw naszej Ojczyźnie prowadzi wrogą propagandę kilkadziesiąt wyspecjalizowanych ośrodków znajdujących się w Europie zachodniej i USA.
Realizacja zadań przeciwko Polsce
W celu bezpośredniej realizacji zadań propagandowych przeciwko Polsce państwa imperialistyczne zorganizowały szeroką sieć ośrodków dywersyjnych. Największa ich liczba znajduje się na terytorium Republiki Federalnej Niemiec. Oto krótka charakterystyka najważniejszych ośrodków propagandy antypolskiej: - rozgłośnia „Radio Wolna Europa" mieszcząca się w stolicy Bawarii — Monachium. W tzw. sekcji polskiej pracuje około 120 zawodowych polityków i burżuazyjnych działaczy oraz pewna ilość uciekinierów i emigrantów z Polski. Rozgłośnia finansowana jest z budżetu amerykańskiego. Na działalność tej rozgłośni w 1978 r. wyasygnowano około 84 min dolarów. Rozgłośnia „Radio Wolna Europa" emituje tygodniowo 132 godziny programu, przepojonego wrogością i nienawiścią do Polski Ludowej, krytykującego wszystko, co naród buduje dla siebie i swojej Ojczyzny. W ostatnim okresie szczególnie ostro atakowana jest kierownicza rola PZPR w naszym państwie: - ośrodek paryskiej „Kultury". Istnieje on od 1945 r. i składa się z trzech instytucji, które ściśle ze sobą współpracują i wzajemnie się uzupełniają. Są to tzw. Instytut Literacki, miesięcznik „Kultura" i redakcja „Zeszytów Historycznych".