Cecil Rhodes
Cecil Rhodes chorował na płuca, pojechał więc do Afryki Południowej, gdzie klimat był dla niego zdrowszy. Początkowo pracował na farmie bawełny, a potem udał się do Kimberley w poszukiwaniu złóż diamentów. W latach 1873-1881 Rhodes studiował na uniwersytecie oksfordzkim. W tym czasie znacznie wzrosło wydobycie diamentów w jego kopalniach w Kimberley. Do 1891 r. należąca do niego kompania De Beers skupiła w swych rękach większość kopalń diamentów. W 1881 r. Rhodes został członkiem parlamentu w Kraju Przylądkowym i natychmiast przystąpił do umacniania władzy brytyjskiej w Afryce Południowej. W 1890 r. wybrano go na premiera. Zwalczając opozycję Paula Krugera i Burów z Transwalu, rozciągnął panowanie brytyjskie na północ, tworząc nową kolonię, nazwaną od jego nazwiska Rodezją (obecnie Zimbabwe). Ryszard Lwie Serce Ryszard był trzecim synem Henryka II Plantageneta i Eleonory Akwitańskiej. Dorastał pod silnym wpływem matki; za jej namową podniósł w 1173 r., wraz z dwoma pozostałymi braćmi, bunt przeciw ojcu. Próba obalenia króla się nie powiodła, lecz 16 lat później Ryszard zmusił swego starzejącego się ojca, by uczynił go dziedzicem wszystkich ziem w Anglii i we Francji. Zdobywszy władzę, Ryszard udał się na trzecią krucjatę razem z innvmi królami i wielmożami Europy. Pokonał pod Arsuf Saladyna, przywódcę muzułmanów, ale nie udało mu się zdobyć Jerozolimy. Ogłoszono więc zawieszenie broni. W drodze powrotnej do Anglii Ryszarda uwięził j eden z jego wrogów, austriacki książę Leopold. Anglicy musieli zapłacić za swego króla ogromny okup. Chociaż Ryszard panował 10 lat, spędził w swoim królestwie tylko pięć miesięcy. Ostatnie lata życia całkowicie poświęcił walce z królem Francji. Zmarł z powodu zakażenia krwi zatrutą strzałą, która utkwiła mu w ręce w czasie oblężenia jednego z miast Akwitanii. Ryszard trzeci Syn księcia Yorku Ryszard żył w cieniu swego starszego brata, który w 1461 r. został królem Edwardem IV. W długotrwałym sporze o tron angielski pomiędzy rodami Yorków i Lancasterów Ryszard pomógł bratu pokonać Lancasterów. Walki te, trwające prawie 30 lat, są znane pod nazwą wojny Dwóch Róż. Gdy Edward zmarł w 1483 r., Ryszard w ciągu trzech miesięcy pozbył się wielmożów, którzy mogli mu zaszkodzić, uwięził obu synów brata (prawowitych dziedziców tronu) w To-wer w Londynie i ogłosił się królem. Chociaż dotychczas uchodził za człowieka wiarygodnego i cieszył się popularnością, teraz zaczął tracić poparcie. A kiedy Anglię najechał, przebywający dotąd na wygnaniu we Francji, Henryk Tudor ożeniony z dziedziczką Yorków Elżbietą, Ryszarda opuściło wielu dawnych zwolenników. On sam zginął w czasie bitwy pod Bosworth, a jego koronę znaleziono na ciernistym krzaku na polu bitwy. Królem został Henryk Tudor, panujący odtąd jako Henryk VII.